Καμιά φορά τα απλά για εμάς πράγματα δεν είναι το ίδιο εύκολα για άλλους οπότε ας δούμε πως φτιάχνετε το αυγολέμονο για τις σούπες σας.
Η συνταγή για το αυγολέμονο, αν μπορούμε να την πούμε έτσι, ζητήθηκε από σχόλιο αναγνώστη σε κάποια από τις συνταγές του SheBlogs. Καμιά φορά τα απλά για εμάς πράγματα δεν είναι το ίδιο εύκολα για άλλους οπότε ας δούμε πως φτιάχνετε το αυγολέμονο για τις σούπες σας.
Photographer: jillclardy
Χρειαζόμαστε 2 αυγά και χυμό λεμονιού. Το πόσα λεμόνια θα στήψουμε εξαρτάται από την ποσότητα της σούπας μας, από το πόσο ξινή την επιθυμούμε αλλά και από το πόσο ζουμερά είναι τα λεμόνια που αγοράσαμε. Συνήθως αρκεί 1 αρκετά ζουμερό λεμόνι. Αν δείτε πως ο χυμός του είναι λίγος μπορείτε να στύψετε και δεύτερο.
Αρχικά σπάμε τα αυγά μας, τα ρίχνουμε σε ένα βαθύ σκεύος ( χωρίς τα τσόφλια 
) και τα χτυπάμε καλά με ένα πηρούνι ή με αυγοδάρτη. Προσθέτουμε το χυμό λεμονιού (χωρίς τα κουκούτσια ε ) και συνεχίζουμε να χτυπάμε το μείγμα μας ώστε να ανακατευούν καλά.
Στη συνέχεια χρειάζεται λίγη τέχνη για να μη μας κόψει το αυγολέμονο, άλλωστε τέχνη δεν είναι και η μαγειρική γενικότερα;
Όταν λέμε την έκφραση “έκοψε το αυγολέμονο” εννοούμε ότι ψήθηκε το αυγό μέσα στη σούπα και δημιούργησε κομματάκια αυγού που μοιάζουν σαν ψιλοκομμένη ομελέτα. Κι αυτό είναι κάτι που δε θέλουμε να συμβεί οπότε ακολουθούμε τη συγκεκριμένη διαδικασία που θα σας περιγράψω.
Αφήνουμε λίγη ώρα τη σούπα μας να κρυώσει ώστε να μην είναι τόσο καυτή. Αν βιαζόμαστε δεν υπάρχει πρόβλημα αλλά θα πρέπει να ακολουθήσουμε την ίδια διαδικασία ανάμειξης με πιο προσεκτικούς ρυθμούς.
Πέρνουμε με μια κουτάλα ζεστή σούπα και αρχίζουμε να τη ρίχνουμε αργά αργά στο σκεύος που έχουμε το μείγμα των αυγών με το χυμό λεμονιού. Πολύ αργά όμως. Επαναλαμβάνουμε και ρίχνουμε άλλη μια κουτάλα ζεστή σούπα. Αργά.
Αναδεύουμε λίγο το μείγμα μας (κουνώντας το σκεύος κυκλικά με το χέρι μας) ώστε να ανακατευτούν και στη συνέχεια αρχίζουμε να το ρίχνουμε αργά αργά στην κατσαρόλα με τη σούπα μας ενώ παράλληλα ανακατεύουμε τη σούπα με μια κουτάλα.
Με τον τρόπο αυτό δε κόβει το αυγολέμονο γιατί δεν αναμειγνύουμε ζεστό με κρύο αλλά ζεστό με χλιαρό.
Καλή όρεξη!
Όταν χτυπάς τα αυγά ολόκληρα είναι σαν φτιάχνεις ομελέτα και όχι αυγολέμονο.
Δοκίμασε λοιπον την επόμενη φορά να χτυπήσεις χωριστά τα ασπράδια (πολύ καλά) και μετά να αναμείξεις σιγά σιγά τους κρόκους των αυγών και θα με θυμηθείς.
Στην υπόλοιπη συνταγή συμφωνώ απολύτως.
Για να το λες κάτι θα ξέρεις
Kαλημέρα
Πολλές φορές, είτε λόγω βιασύνης, είτε λόγω “τεχνολογίας” μιας και έχουμε το μπλέντερ πλέον για τα “χτυπήματα”, έφτιαχνα και φτιάχνω το αυγολέμονο όπως περιγράφεις.
Όμως, αν κάτσω και θυμηθώ τη μητέρα μου, το αυγολέμονο για να πετύχει άριστα, θέλει τα ασπράδια ξεχωριστά, σε βαθύ πιάτο, χτυπώντας τα καλά ένα-ένα και έχοντας δυο πηρούνια μαζί. Αφού γίνει αφρός, βάζω και τους κρόκους έναν-έναν (για αυτό και θέλει και δεύτερο άτομο – εγώ σαν παιδί αυτόν τον ρόλο έπαιζα
), του βοηθού), χτυπώντας τους έναν έναν πολύ καλά. Στη συνέχεια ρίχνουμε λίγο-λίγο το λεμόνι, χτυπώντας τα όλα μαζί συγχρόνως. Μετά -αφού πάρουμε λίγη σούπα- τη ρίχνουμε και αυτή σιγά σιγά στο πιάτο με τα υπόλοιπα, συνεχίζοντας να χτυπάμε όλα τα υλικά μαζί. Στο τέλος, ρίχνουμε -όπως το περιγράφεις και εσύ- λίγο λίγο το μίγμα στην κατσαρόλα.
Καλή όρεξη!
Αννα Κ.
Κι η δική μου μητέρα χτυπούσε χωριστά τα ασπράδια, αλλά εγώ όταν βιάζομαι τα βάζω όλα μαζί
Τα υπόλοιπα ίδια.
Α! και στην αρχή πριν αρχίσει να χτυπά τα ασπράδια έβαζε μία σταξιά νερό. Δεν ξέρω για ποιο λόγο.
ΑΝΝΑ Κ. ΜΕ ΓΥΡΙΣΕΣ 52 ΧΡΟΝΙΑ ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ ΤΩΝ 10 ΕΤΩΝ . ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΕΚΑΝΕ ΤΟ ΑΥΓΟΛΕΜΟΝΟ ΚΙ΄Η ΣΥΓΧΡΕΜΕΝΗ Η ΜΑΝΝΑ ΜΟΥ ΣΤΟ ΜΑΛΑΚΑΣΙ ΤΡΙΚΑΛΩΝ….ΜΕ 2 ΠΗΡΟΥΝΙΑ…ΚΑΙ ΤΗΝ ΒΟΗΘΟΥΣΑ ΠΑΝΤΑ ΕΓΩ Ο ΕΒΔΟΜΟΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΜΙΚΡΟΤΕΡΟΣ. ΤΩΡΑ ΜΑΓΥΡΕΥΩ ΑΛΛΑ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΝΑ ΚΑΝΩ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΠΑΠΑΔΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΜΑΓΥΡΕΥΕΙ!!!!!
ΚΑΙ ΛΙΓΕΣ ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΝΕΡΟ ΣΤΟ ΧΤΥΠΗΜΑ ΤΩΝ ΑΣΠΡΑΔΙΩΝ..
Πρέπει να παίζει ρόλο και η ποσότητα νερού, που υπάρχει στη σούπα.Αν είναι αραιή, δε δένει το μίγμα.
Απ’ ότι μούλεγε η γιαγιάκα μου,το νεράκι τόβαζε για να σφίξει και να πηχτώσει το αυγολέμονο.Χτυπούσε πρώτα τ’ ασπράδια,ράντιζε με λίγο νέράκι και μετά τα υπόλοιπα όπως περιγράφετε.Το ίδιο έκανε κι όταν ζύμωνε κιμά.Βουτούσε τα χέρια της σε κρύο νερό,γιατί ,έλεγε,έτσι σφίγγει και γίνονται πιο αφράτοι οι κεφτέδες.Και μα το Θεό,έκτοτε δεν έφαγα καλύτερους…