Πολλές φορές, μπροστά στη χαρά μου να βοηθήσω το περιβάλλον και να κάνω όσο το δυνατόν λιγότερο επιβαρυντική την ύπαρξή μου στον πλανήτη, εξέλαβα ως σωστό και επιβεβλημένο οτιδήποτε μου παρουσιαζόταν ενδεδυμένο με τον οικολογικό μανδύα.
Έχω ανά καιρούς ακολουθήσει άκριτα εντελώς ανυπόστατες “οικολογικές” συμβουλές και “πράσινες” πρακτικές χωρίς να ελέγξω έστω την λογική βάση τους. Το αποτέλεσμα ήταν η μόνιμη σύγχυση και κάποιες φορές οι υπερβολικές ανησυχίες ή οι λάθος πράξεις μου.
Τηγανιά
Η αμφισβήτηση ξεκίνησε όταν τοποθέτησα τηγανισμένο λάδι σε ένα δοχείο στο μπαλκόνι για να το πετάξω σωστά όταν θα κατάφερνα να το γεμίσω – κι όχι στον νεροχύτη μην τυχόν και μολύνω τον υδροφόρο ορίζοντα όπως με συμβούλευαν οι οικολογικές εκστρατείες.
Φυσικά, λίγες ώρες μετά βρήκα το δοχείο αναποδογυρισμένο και άδειο από τις γάτες της γειτονιάς που το έγλειφαν σαν μανιακές. Είχα τηγανίσει ψάρια. ![]()
Δε χρειάστηκε πολύ για να θυμηθώ πόσο αγαπούν τα ζώα το λάδι και πως είτε το πετάξω στον νεροχύτη, είτε στον κάδο, κανένα ζώο δεν θα το αφήσει ανεκμετάλλευτο. Τα βακτήρια, οι κατσαρίδες, τα ποντίκια, τα ψάρια, δεν υπάρχει οργανισμός που να πει όχι στο φυτικό ή ζωικό λίπος.
Κατάλαβα μετά ότι μέρος της «οικολογικής» υστερίας για το τηγανισμένο λάδι προφανώς προήλθε από τη γενίκευση της λέξης oil που πιθανόν να αφορούσε τα ορυκτά λάδια των μηχανών. Δεν το ‘ψαξα πάρα πολύ για να είμαι ειλικρινής.
Η αμφισβήτηση όμως, παρέμεινε και για άλλες οικολογικές πρακτικές και παρανοήσεις, διότι δεν είναι πάντα τόσο απλοϊκά και παιδικά τα πράγματα όπως με το τηγανισμένο λάδι. Κάποιες φορές πρόκειται για αυτόματους αλλά λανθασμένους συνειρμούς, που οδηγούν όμως ακόμη και σε επικίνδυνους ισχυρισμούς.
Παραθέτω εδώ κάποιους ακόμη, που υπέπεσαν στην αντίληψή μου.
Τα τοξάκια στη συσκευασία ποιος τα βάζει;
Το Mobius Loop, είναι το γνωστό τριγωνικό εικονίδιο με τα τρία τοξάκια, που μας ενημερώνει εάν η συσκευασία του προϊόντος που επιλέξαμε, είναι ανακυκλώσιμη ή ανακυκλωμένη, αν δηλαδή μπορεί να ανακυκλωθεί ή προέρχεται από ανακυκλωμένες πρώτες ύλες. Με μια γρήγορη ανάγνωση εδώ, μπορείτε να διαπιστώσετε πως: “η σήμανση των οικολογικών προϊόντων στην Ευρώπη αλλά και στη χώρα μας είναι εθελοντική. Δεν υπάρχει νομοθεσία που να επιβάλλει την οικολογική σήμανση”. Κάτι, το οποίο δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα όπως διαπίστωσα. Στα ενημερωτικά αρχεία που παρατίθενται σε pdf, μπορείτε να διαβάσετε ότι όλοι οι κατασκευαστές σηματοδοτούν τα προϊόντα αυθαίρετα:
“Manufacturers’ own labels: Manufacturers and suppliers have their own labelling schemes. They are not official and they are of mixed quality. An example is the Mobius Loop, the internationally recognized recycling symbol in the three chasing arrows icon. It is found on many types of packaging, e.g. glass jars and bottles.
The arrows do not mean anything and carry no authority”
Εθελοντισμός και φιλότιμο
Ο εθελοντισμός όταν βασίζεται μόνο στο φιλότιμο, πολλές φορές μπορεί να μας βλάψει. Από την εθελοντική βοήθεια σε ηλικιωμένους ή ασθενείς έως την εθελοντική δασοπροστασία, το φιλότιμο είναι το τελευταίο που πρέπει να ενεργοποιηθεί.
Για παράδειγμα, οι εθελοντές δασοπυροσβέστες δεν είναι χόμπι με το οποίο μπορεί να ασχοληθεί ο καθένας μας οποτεδήποτε έχει ελεύθερο χρόνο ή παραστεί ανάγκη και μάλιστα χωρίς επίβλεψη, καθοδήγηση ή εξοπλισμό. Είναι εξαιρετικά επικίνδυνο χωρίς τις απαραίτητες γνώσεις να τα βάλει κάποιος με τη φωτιά ή να φυλάξει ένα άγνωστο δάσος. Στην καλύτερη περίπτωση, θα καθυστερήσει την εργασία του εκπαιδευμένου προσωπικού, ενώ στη χειρότερη θα βάλει σε κίνδυνο την ζωή του αλλά και άλλων.
Οικολογική συνείδηση = ανακύκλωση;
Η ανακύκλωση στις μέρες μας, παρουσιάζεται ως πανάκεια και ως το πρώτο που πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας στην προσπάθεια να βοηθήσουμε το περιβάλλον, πράγμα που τελικά δεν θα ‘πρεπε να είναι έτσι. Η αλήθεια είναι όπως προκύπτει, ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα το δημιουργεί η αλόγιστη κατανάλωσή μας και όχι η ανακύκλωση έπειτα. Το μεγαλύτερο μέρος του προβλήματος είναι η περίσσεια προμηθειών και το -χωρίς λόγο- διπλό και τριπλό περιτύλιγμα των συσκευασιών που λειτουργούν πλέον ως διακόσμηση παρά ανάγκη. Είναι σαν να κάνει κάποιος γυμναστική για να αδυνατίσει, αυξάνοντας διαρκώς την ποσότητα των θερμίδων που καταναλώνει.
Χμμ… υπάρχουν τόσα άλλα που θα ‘θελα να αναφέρω αλλά επιφυλάσσομαι για το μέλλον, καθώς καθημερινά ανακαλύπτω μικρά και μεγάλα οικολογικά μυστικά που απαιτούν λίγο παραπάνω χρόνο για να τα αναπτύξω.
Μέχρι τότε όμως, όποιος θέλει συμπληρώνει τη λίστα με μεγάλη μου χαρά! ![]()
πολύ ενδιαφέρουσες διευκρινίσεις. Και συμφωνώ απολύτως για το θέμα των “πολύ-συσκευασιών”. Άσε που έχουμε και τις συσκευασίες (κυρίως μικρών ηλεκτρονικών προϊόντων π.χ. usb sticks) που αποτελούνται από ένα χοντρό-σκληρό πλαστικό που παιδεύεσαι να το ανοίξεις/κόψεις. Ας επιλέγουμε, λοιπόν, τα προϊόντα που έχουν απλές και λιτές συσκευασίες. Στο κάτω-κάτω οφελεί και τις εταιρείες που θα έχουν κάποια μείωση κόστους.
sotomi, εδώ έγινε μόδα το unboxing. Φαντάσου δηλαδή!
Πέρα από τις πολύ ενδιαφέρουσες απομυθοποιήσεις ομολογώ ότι γέλασα με το γλέντι που θα έκαναν τα γατίνια!
Κοίτα, παλιά το να κρατάνε το λάδι από το τηγάνι είχε νόημα διότι από αυτό έκαναν το αναγκαίο σαπούνι για όλη τη σεζόν. Και σήμερα μεγάλο σούπερ μάρκετ που δέχεται το λάδι από τηγάνι για λόγους “οικολογικούς” υποψιάζομαι ότι το διοχετεύει σε καμία βιομηχανία σαπουνιού…
Αν με σώζει κάτι εμένα από οικολογικές απάτες είναι η τεμπελίτιδα μου… Οταν μου βάζουν δύσκολα τα αποφεύγω… Κάπως έτσι είχα αποφύγει ως τώρα να μαζεύω τα τηγανισμένα λάδια και να που δικαιώθηκε η τεμπελιά μου με αυτά που λες… Συνηθίζω να λέω: Κάθε εμπόδιο για καλό! Οταν σε κάτι κλωτσάω, μάλλον η εσώτερη ενστικτώδης νοημοσύνη μου “πιάνει” πιο σωστά τα πράγματα…
Ξέρεις τι έχω σκεφτεί για τις ανακυκλούμενες πλαστικές σακούλες; Δεν αφορά μύθο, αλλά τσαντίλα μου. Εμ, τις πληρώνουμε αφού το κόστος περιλαμβάνεται στο κόστος των προϊόντων του σούπερ μάρκετ, εμ μας τις ζητάνε τσάμπα για ανακύκλωση για να βγάζουν πάλι φράγκα και εμείς τις κουβαλάμε σαν βλάκες. Να έχουν χάρη που δεν αντέχω να στοιβάζω σπίτι μου άχρηστα και που αφορά και άλλους το να μαζεύονται πλαστικά παντού…
@coolplatanos μια επισήμανση: δε νομίζω να διοχετεύουν τα τηγανόλαδα σε βιομηχανία σαπουνιών, το πιθανότερο είναι να τα μετατρέπουν σε βιοκαύσιμα.
Εκτός από τη μεγάλη αλυσίδα σουπερμαρκετ που αναφέρεις, τηγανόλαδα μαζεύει ακόμα και εταιρία πιστοποίησης βιολογικών προϊόντων (!) έχω δει το φορτηγάκι τους.
Τώρα όσο αφορά τις σακούλες σουπερμάρκετ το καλύτερο θα ήταν οι σακούλες πολλών χρήσεων. Από εκεί και πέρα όσο υπάρχουν οι πλαστικές δεν υπάρχει περίπτωση να αγοράσω ποτέ στη ζωή μου σακούλες σκουπιδιών.
Προσωπικά πολλές φορές αρνούμαι τη σακούλα αν μπορώ να κουβαλησω αλλιώς αυτά που αγοράζω, ειδικά από κοντινά καταστήματα.
‘Oσο αφορά τις συσκευασίες κλπ, θυμάμαι πως είχα δει ένα πολύ καλό site για ένα “μπακάλικο” από εξωτερικό όπου πουλούσε μόνο χύμα. Και μάλιστα σου ζητούσε να φέρεις το δικό σου βάζο για να αγοράσεις τις τροφές. Μου είχε κάνει πολύ καλή εντύπωση
Κι εγώ τις χρησιμοποιώ τις πλαστικές για σκουπίδια και δεν αγοράζω κατά κανόνα σακούλες σκουπιδιών και επίσης όταν αγοράζω λίγα πράγματα αρνούμαι σακούλα. Στην έχουν ήδη ενσωματωμένη όμως στο κόστος των προϊόντων, είτε την πάρεις, είτε όχι. Όταν μαζεύονται πολλές -ακόμα και αν τις χρησιμοποιώ για σκουπίδια – τις πάω σε ένα κάδο ανακύκλωσης που επιτέλους έχουν βάλει κοντά στο σπίτι μου, ενώ πριν έπρεπε να κάνω μεγάλη διαδρομή.
Τα γυάλινα βάζα επίσης από διάφορα προϊόντα ή τα χρησιμοποιώ για φύλαξη τροφίμων ή τα δίνω σε κάτι μανάβισσες κοντά μου που φτιάχνουν γλυκά και μαρμελάδες για να τα πουλάνε και χρειάζονται βάζα.
Τέλος, τελευταία έχουν κυκλοφορήσει και οι “βιολογικές” (έτσι λέγονται;) σακούλες από καλαμπόκι νομίζω. Τις χρησιμοποιούν οι μανάβισσες που λέω. Αυτές διαλύονται όντως ή είναι μούσι και μένουν όσο και οι πλαστικές;
Coolplatanos, είναι από καλαμπόκι ή πατάτα απ΄ότι ξέρω και διαλύονται αλλά όχι όταν θέλεις εσύ. Ας πούμε αμέσως μόλις τις τιγκάρεις και κάνεις να βγεις από το μαγαζί, αυτές αποφασίζουν ότι ήρθε η ώρα να γίνουν φιλικές στο περιβάλλον και διασπώνται επιτόπου.