Κάποια στιγμή πριν 1-2 χρόνια με είχε πιάσει μια μανία να μάθω να φτιάχνω τυρί. Δοκίμασα κάποιες εύκολες συνταγές που γινόταν με λεμόνι όπως το πανίρ όμως για όλα τα υπόλοιπα τυριά χρειαζόμουν κάτι που το λέγανε πυτιά.
Μετά κόπων και βασάνων κατάφερα να καταλάβω πως αυτό το πράμα που λέγεται πυτιά είναι ουσιαστικά η μαγιά που χρησιμοποιούν για να πήξει το τυρί. Θα τρίζουν τα κόκκαλα των κτηνοτρόφων προγόνων μου με την ασχετοσύνη μου αλλά κατά βάθος μάλλον θα χαμογελάνε τελικά μια και τουλάχιστον προσπαθώ να μάθω να φτιάχνω τυρί.
Κατάφερα επίσης να μάθω πως προέρχεται από στομάχια νεαρών ζώων όπως αρνιών, κατσικιών και μοσχαριών. Που θα πει ότι οι χορτοφάγοι που τρώνε τυριά ένα πρόβλημα το έχουν, αν και πολλές φορές δε το γνωρίζουν καν. Φυσικά υπάρχει και φυτική πυτιά αλλά δε νομίζω πως την χρησιμοποιούν ιδιαίτερα στα περισσότερα τυριά της αγοράς.
Κι αφού κατάλαβα τι είναι αυτή η πυτιά και γιατί είναι απαραίτητη άρχισε η μεγάλη προσπάθεια εντοπισμού της. Το ότι ζω σε μια τσιμεντούπολη δεν ήταν και η ιδανικότερη των συνθηκών μια και δεν ήξερα που να ψάξω να βρω πυτιά. Όπου και να ρώτησα με κοιτούσαν παράξενα και τελικά πυτιά δε βρήκα. Κάτι τέτοια τα βρίσκεις ευκολότερα ακόμα και στο πιο απομακρυσμένο χωριό, αλλά είναι πραγματικό κυνήγι θησαυρού στις μεγαλουπόλεις.
Η τελευταία μου ελπίδα ήταν οι τυροκόμοι που πουλάνε τυριά στις λαϊκές αγορές. Αυτοί τουλάχιστον ξέρανε τι είναι η πυτιά. Κάποιοι υποσχέθηκαν να μου φέρουν λίγη αλλά έμειναν στην υπόσχεση και εγώ πυτιά δε κατάφερα να βρω.
Ο καιρός πέρασε, εγώ είχα πια πάψει να ψάχνω πυτιά και έτυχε προσφάτως να χρειαστεί να εξυπηρετήσω κάποιους συγγενείς μου που δεν είχε τύχει να συναντήσω ποτέ (έχω τεράστιο σόι). Φυσικά ούτε αυτοί ξέρανε πως γίνεται το τυρί όμως οι γονείς τους στο χωριό ήταν κτηνοτρόφοι μέχρι προσφάτως οπότε φαντάστηκα πως θα καταφέρω να βρω πυτιά.
Έτσι λοιπόν, κατάφερα να προμηθευτώ ένα μπουκαλάκι πυτιά επιτέλους. Μου τη φέρανε από μια μικρότερη επαρχιακή πόλη αλλά το κουτάκι έχει επάνω του τα στοιχεία μιας εταιρίας από Θεσσαλονίκη. Που αυτό σημαίνει πως η αναζήτηση μου έκανε ένα μεγάλο κύκλο χωροχρονικά για να καταλήξει τελικώς στην αφετηρία.
Δε γνωρίζω πόσο κοστίζει μια και δε με άφησαν να την πληρώσω όμως μπορώ να σας δώσω τις υπόλοιπες πληροφορίες για να μη ταλαιπωρηθείτε όπως εγώ.
Η πυτιά που προμηθεύτηκα είναι λευκή σκόνη (σαν ζάχαρη) σε ένα πλαστικό βαζάκι που περιέχει 25 γραμμάρια. Μέσα στη συσκευασία υπάρχει μικρό κουταλάκι δόσης και κάθε δόση αρκεί για 100 κιλά γάλα. Για ερασιτεχνική χρήση θα σας φτάσει για αρκετό καιρό μια και όπως το μέτρησα περιέχει 9 δόσεις, δηλαδή αρκεί για 900 κιλά γάλα.
Όσο αφορά τα στοιχεία της συγκεκριμένης πυτιάς, το κουτάκι γράφει επάνω “Τυρομαγιές Δανίας Χάνσεν” και “Κυανούς Σταυρός”, ενώ υπάρχουν επάνω τα στοιχεία της εταιρίας Χανσεν Ελλάς Α.Β.Ε.Ε και το τηλέφωνο 2310 – 559244. Φαντάζομαι πως μπορούν να σας ενημερώσουν τηλεφωνικά για τα καταστήματα από τα οποία μπορείτε να προμηθευτείτε την πυτιά σας.
Ελπίζω να βοήθησα κάπως όσους αναζητούν τρόπο να προμηθευτουν πυτιά ώστε να μη ταλαιπωρηθούν όπως έγω.
Άντε και καλά τυριά!
Aγαπητή Magica,
Διάβασα με ενδιαφέρον τη μικρή περιπέτεια σας
στην προσπάθεια σας να προμηθευτείτε πυτιά.
Η εταιρεία μας που ιδρύθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1924
ασχολείται με την οικιακή τυροκομία και
διαθέτει την πυτιά ΚΥΑΝΟΥΣ ΣΤΑΥΡΟΣ.
Από το 1924 μέχρι το 1993 είμασταν στα Λαδάδικα (πλατεία Εμπορίου)
και από το 1994 βρισκόμαστε στην οδό 26ης Οκτωβρίου 72
απέναντι από το ΦΙΞ. Το τηλέφωνο μας είναι 2310 567490.
Περισσότερες πληροφορίες στην ιστοσελίδα μας http://www.fikas.gr/oikiakityrokomia.html
Είμαστε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε πληροφορία.
Με εκτίμηση,
Αριστομένης Δ. Φίκας
ευχαριστω πολυ και τους δυο σας, γιατι κ γω αποφάσισα βραδυατικά οτι απο αυριο θα φτιάξω τυρι!
και ήμουν σίγουρη πως θα με φαει το περπάτημα!!!
ευχαριστώ πολύ!
Αννα
Η μαμά μου έφτιαχνε μυτζήθρα με τη γιαγιά στο σπίτι και είχαν πυτιά τώρα που την έβρισκαν ,στην Πελοπόννησο μάλλον είναι πιο εύκολα τα πράγματα.Τέλειο τυράκι γίνεται!