Όσοι δεν έχουν ζωάκι ίσως να μη μπορούν να καταλάβουν πως δε τα ξεχωρίζουμε από τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας μας.
Photographer: Tambako the Jaguar
Είναι γεγονός πως δενόμαστε αρκετά με τα κατοικίδια μας. Ίσως λίγο περισσότερο εμείς που ζούμε σε πόλεις και περιοριζόμαστε σε λίγα τετραγωνικά τσιμέντου.
Κι έρχονται κάποιες στιγμές που τα ζωάκια μας, συνήθως γατάκια και σκυλάκια, είναι άρρωστα ή τραυματισμένα και πονάνε. Κι όσο πονάνε αυτά, άλλο τόσο πονάμε κι εμείς γιατί δε ξέρουμε πως να τα ανακουφίσουμε.
Κάτι τέτοιες στιγμές περνούσα αυτές τις μέρες μια και ο γατούλης μου είναι ιδιαίτερα φασαρτζής και πλακώνεται με κάθε τετράποδο που τύχει στο δρόμο του, με εξαίρεση τις γάτες που μόλις έχουν γεννήσει στις οποίες έχει ιδιαίτερη αδυναμία και τις προστατεύει.
Πλέον έχω αποκτήσει κανονικό φαρμακείο στο σπίτι ειδικά για το γάτο μου. Μέχρι τώρα έχω καταφέρει να αντιμετωπίσω τα τραύματα του που συνήθως είναι γερές δαγκωματιές που πρήζονται και γεμίζουν πύον με ιδιαίτερη επιτυχία ευτυχώς.
Το θέμα όμως, είναι όλη η διάθεση τους όταν είναι τραυματισμένα άσχημα. Τα βλέπεις αδύναμα, κάποιες φορές να μη τρώνε, να μη πίνουν, να μη παίζουν. Ξέρεις ότι πονάνε, το αισθάνεσαι αλλά πραγματικά είναι απίστευτα σπαστικό που δε μπορούν να σου μιλήσουν για να σου πουν πόσο πονάει και τι θέλουν να κάνεις για να νοιώσουν καλύτερα.
Φυσικά μιλάνε με το δικό τους τρόπο, τα καταλαβαίνεις κάπως ή μάλλον για να είναι σωστότερη τα νοιώθεις όπως θα ένοιωθες ένα μωρό που δεν έχει αρχίσει να μιλάει ακόμη.
Οκ ξέρω πως μπορεί να ακούγομαι αστεία με αυτό που λέω, αλλά ειδικά σε τέτοιες στιγμές θα ήθελα να μπορεί να μιλάει για να τον βοηθήσω περισσότερο.
Όσοι δεν έχουν ζωάκι ίσως να μη μπορούν να καταλάβουν πως δε τα ξεχωρίζουμε από τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας μας. Τα φροντίζουμε, τα νοιαζόμαστε, ζούμε μαζί τους και τα πονάμε.
Όταν είναι άρρωστα καθόμαστε με τις ώρες να παρακολουθούμε αν τρώνε, αν πίνουν, αν πηγαίνουν τουαλέτα. Κι όταν ξαναρχίσουν επιτέλους να τρώνε πανηγυρίζουμε λες και κερδίσαμε το πρώτο νούμερο στο τζόκερ.
Ευτυχώς ο γατούλης μου άρχισε πλέον να αισθάνεται κάπως καλύτερα. Το ίδιο και εγώ. Μέχρι την επόμενη φορά και το επόμενο τραύμα…
Αναρωτιέμαι, τον έχεις στειρώσει; Αντιμετωπίζω το δίλημμα γιατί είναι ο καιρός, αν το αποφασίσω και γιατί έχει γίνει ριψοκίνδυνος ο δικός μου ο γατούλης!
Ναι…
Δεν υπήρχε λόγος να τον μαζέψω από το δρόμο αν ήταν να γεμίσει κι άλλα αδέσποτα η γειτονιά
Καταλαβαίνω πως αισθάνεσαι…Έχω και εγώ έναν γατούλη και δεν πίστευα ποτέ οτι θα μπορούσα να νιώσω τέτοια συναισθήματα για έναν πλασματακι. Δεν έχω βέβαια ποτέ περιποιηθεί τραύματα καθώς από μωρό το είχα στο σπίτι και δεν συνεπλάκη ποτέ σε αψιμαχίες με άλλα ζωάκια. Όποτε χρειάστηκε νοσηλεία με φάρμακα λόγω ασθένειας ή επέμβασης (στείρωση)πραγματικά το δεχόταν με αξιοζήλευτη στωικότητα. Εχω την αισθηση οτι ένιωθε την αγάπη και την φροντίδα που του πρόσφερα ακριβώς με τον τρόπο που περιγράφεις…σαν ένα μωρό παιδι που δεν μιλάει, αλλά εκφράζει τα συναισθήματα του με την γλώσσα του σώματος!!
Είχα κατοικίδια και γνωρίζω…τα έχω πονέσει πολύ…κάποτε είχα και ένα hamster (ένα από τα hamsters μου). Θυμάμαι κάποια στιγμή είχε παρουσιάσει για μία μέρα κάτι σαν λόξυγκα,αλλά έδειχνε να υποφέρει κιόλας…το πήγα αμέσως στην κτηνίατρο η οποία δεν είδε κάτι…αλλά προληπτικά του έδωσε αντιφλεγμονώδη σε περίπτωση που πόναγε η είχε έντονη ενόχληση! Μην ξεχνάτε πάντως πως τα κατοικίδια και δε τα θηλαστικά παθαίνουν και υποφέρουν σαν και εμάς, μην τα σκέφτεστε μόνο σαν ζώα αλλά και σαν οργανισμούς! miaou
Oι γατουλήδες είναι πάντα μες την περιπέτεια!!! Να τον χαίρεσαι