Όσο περίεργο κι αν μας ακούγεται σήμερα, υπήρξε μια εποχή που οι άνθρωποι έτρωγαν χελώνες στην Ελλάδα.
Φυσικά δε μιλάμε για μια εύκολη εποχή και σαφέστατα τις έτρωγαν κατ’ ανάγκη, κάτι που με κάνει να πιστεύω ότι οι χελώνες δεν έχουν και τόσο νόστιμο κρέας.
Photographer: dynamosquito
Μια από τις ιστορίες που μου περιγράφει η μητέρα μου για τη γιαγιά μου αφορά και τις χελώνες. Στην εποχή λοιπόν της κατοχής η πείνα θέριζε τον κόσμο και η γιαγιά μου είχε να θρέψει πολλά παιδιά.
Έβλεπε τους συγχωριανούς της να φτάνουν στο σημείο να μαζεύουν χελώνες για να τις φάνε και αναγούλιαζε. Αλλά η πείνα την ανάγκασε κάποια στιγμή να το αποφασίσει να βγει να μαζέψει χελώνες.
Πήρε ένα τσουβάλι λοιπόν και ξεκίνησε να ψάχνει στα χωράφια. Έψαχνε, έψαχνε… χελώνα δεν έβρισκε. Τις είχαν εξαφανίσει τις χελώνες οι χωρικοί ήδη. Ξεμάκρυνε λοιπόν ακόμα περισσότερο και τελικά μετά από πολύ ψάξιμο κατάφερε να βρει μια και μοναδική χελώνα. Την πήρε, την έβαλε στο τσουβάλι της και αποφάσισε να σταματήσει το ψάξιμο για να γυρίσει στο σπίτι της.
Λίγο πριν φτάσει στο χωριό, το σκέφτηκε, το ξανασκέφτηκε και τελικά άνοιξε το τσουβάλι για να βγεί η χελώνα λέγοντας της “άντε φύγε, μέχρι τώρα δε τάισα χελώνα τα παιδιά μου, δε θα το κάνω ούτε και τώρα”.
Κάπως έτσι λοιπόν,οι χελώνες έμειναν τελικά έξω από της διατροφικές συνήθειες της οικογένειας μου. Φυσικά αργότερα πέρασε η Κατοχή και σταμάτησαν και οι υπόλοιποι να τρώνε χελώνες στην Ελλάδα.
Λέω στην Ελλάδα, γιατί εκτός συνόρων υπάρχουν άνθρωποι που τρώνε χελώνες ακόμα και σήμερα.
Κι αφού πολλοί λένε αυτές τις μέρες ότι θα θυμηθούν την Γερμανική Κατοχή λόγω του ελέγχου των οικονομικών της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις πιέσεις της Άνγκελα Μέρκελ ας αρχίσουν να μαθαίνουν και πως να καθαρίσουν μια χελώνα για να καταλήξει στην κατσαρόλα τους.
Προσωπικά λέω να το αποφύγω και να διατηρήσω την οικογενειακή παράδοση μου 
