Μην παραμελείτε τα μπαλκόνια σας. Είναι οι χώροι που μπορείτε να δείτε ουρανό, να σας φυσήξει το δροσερό αεράκι το καλοκαίρι, να πιείτε ένα καφέ με φίλους
Έχετε σκεφτεί ποτέ ότι τα μπαλκόνια είναι δείκτες της προσωπικότητας και των συνηθειών μας; Προσωπικά μεγάλωσα σε ένα σπίτι με μεγάλο μπαλκόνι γεμάτο φυτά. Τα καλοκαίρια το μπαλκόνι αποτελούσε πάντοτε το χώρο συγκέντρωσης της οικογένειας αλλά και διάφορων γειτόνων. Βοηθούσε βλέπεις και η σκιά που δημιουργούσαν τα δέντρα που είχαμε φυτέψει στο πεζοδρόμιο. Τέντες δε βάλαμε ποτέ. Ούτε και κλιματιστικό στο σπίτι. Δε χρειάστηκε…
Photographer: ceajaegirl
Πριν λίγο καιρό βοηθούσα φιλικά μου πρόσωπα από τη Γερμανία να βρουν ένα φοιτητικό σπίτι στην Ελλάδα. Τελικά βρήκαμε ένα σπίτι με μικρό σχετικά μπαλκόνι που όμως έβλεπε σε μια μεγάλη δενδροφυτεμένη πρασιά. Αντικειμενικά ήταν πολύ καλύτερα από το να έβλεπες την απέναντι οικοδομή στα δυο μέτρα και φαντάζομαι πως θα είναι πολύ δροσερό το καλοκαίρι. Με έκπληξη άκουσα τη μητέρα της κοπέλας να λέει πως θα το προτιμούσε αν βρίσκαμε ένα σπίτι που θα είχε μόνο παράθυρα. Μου φάνηκε τόσο πολύ παράξενο. Δε μπορώ να σκεφτώ σπίτι δίχως μπαλκόνι. Να είναι ντάλα καλοκαίρι και να είσαι εγκλωβισμένος μέσα σε τέσσερις τοίχους χωρίς να μπορείς να αναζητήσεις εστω και λίγη δροσιά στο μπαλκόνι. Θα μου πείτε ανάβεις το κλιματιστικό, όμως και πάλι δεν είναι το ίδιο με τον καθαρό αέρα, όσο κι αν αυτός είναι αποπνικτικός μερικές φορές στις μεγάλες πόλεις.
Μια άλλη φίλη μου πάλι, δε συνήθιζε ποτέ να κάθεται στο μπαλκόνι του πατρικού σπιτιού της. Μεγάλωσε, μετακόμισε σε νησί και κάποια στιγμή βρέθηκα να μένω κι εγώ εκεί για μερικούς μήνες. Το σπίτι είχε ένα ωραιότατο μεγάλο μπαλκόνι. Για όσο διάστημα έμεινα εκεί, εγώ την έβγαζα στο μπαλκόνι όσο δε δούλευα, ενώ η φίλη μου έβγαινε στο μπαλκόνι μόνο για να απλώσει ρούχα. Σα μαλωμένες είμασταν χωρίς φυσικά να είμαστε. Απλώς εκτιμούσαμε διαφορετικά την ύπαρξη του μπαλκονιού. Περιττό να σας πω ότι είχα γνωρίσει όλους τους γείτονες.
Συνήθως τα σπίτια που κοιτώ με φρίκη είναι όσα χτίστηκαν παλιότερες δεκαετίες στη Θεσσαλονίκη (όπου κατοικώ) και τα μπαλκόνια τους χωράνε ίσα ίσα τα πόδια σου για να σταθείς όρθιος και να απλώσεις κανένα ρούχο. Τα αισθάνομαι σαν φυλακές και δε θα μπορούσα ποτέ να μείνω σε ένα από αυτά γιατί θα ήμουν δυστυχισμένη.
Photographer: n.blind
Στις δεκαετίες του 1980 και του 1990 τα μπαλκόνια στα σπίτια συνήθως ήταν κάτι μακρυνάρια γύρω από τα διαμερίσματα. Χαμένος χώρος που χρειαζόταν πολύ καθάρισμα κάθε τόσο, χωρίς να μπορεί να αξιοποιηθεί.
Τα τελευταία χρόνια όμως,τα μπαλκόνια έχουν αλλάξει μορφή με μικρότερο μήκος και μεγαλύτερο πλάτος. Μοιάζουν με μικρά δωμάτια και πολλές φορές δυστυχώς χτίζονται παρανόμως και γίνονται δωμάτια.Όσοι δεν παρανομούν, μπορούν να απολαύσουν ένα μεγάλο μπαλκόνι με την οικογένεια τους τις ημέρες που έχουμε ψηλές θερμοκρασίες, δηλαδή τους περισσότερους μήνες του χρόνου.
Μην παραμελείτε τα μπαλκόνια σας. Είναι οι χώροι που μπορείτε να δείτε ουρανό, να σας φυσήξει το δροσερό αεράκι το καλοκαίρι, να πιείτε ένα καφέ με φίλους ή να παίξετε τάβλι και άλλα επιτραπέζια με την οικογένεια σας. Αγαπήστε τα μπαλκόνια σας και πάνω απ’όλα… ποτέ μα ποτέ μη βγάζετε τηλεοράσεις στα μπαλκόνια σας.
Ένα από τα πλεονεκτήματα του σπιτιού μου είναι τα πολλά και μεγάλα μπαλκόνια. Το ένα το έχω διακοσμήσει με καλαμωτές, φυτά, ξαπλώστρες και μια αιώρα και είναι πραγματικά παράδεισος. Στο άλλο έχω πέργκολες και έπιπλα κήπου για να μαζευόμαστε με παρέα. Περιττό να σου πω ότι τα ανοιξιάτικα και καλοκαιρινά βράδυα δεν πάμε πουθενά πλέον, γιατί πού θα βρούμε καλύτερα;
τέλειο ακούγεται! να το χαίρεσαι κοπελιά
κι εμένα μου αρέσει να κάθομαι στο μπαλκόνι-όχι οτι βρίσκω πολύ χρόνο,αλλά μ’αρέσει. Παρέα δεν έχω πάντα (γρουμφ κάποιος θέλει να δει τηλεόραση μέσα ένα πανέμορφο καλοκαιρινό βράδυ) αλλά δεν πτοούμαι. Διαβάζω,σκέφτομαι,όταν έρχονται και φίλοι ακόμα καλύτερα