Πιθανότατα του χρωστάμε πολλές από τις συνταγές μας όμως μάλλον θυσιάσαμε και αρκετές άλλες που δεν ήταν του γούστου του.
Παρόλο που αρκετοί θεωρούσαν τον τσελεμεντέ ένα βιβλίο μαγειρικής, είναι το όνομα του μάγειρα Νικόλαου Τσελεμεντέ που δημιουργησε το σχετικό βιβλίο μαγειρικής στις αρχές του 20ου αιώνα και τουλάχιστον μέχρι τη δεκαετία του 1980 υπήρχε σε κάθε σπίτι.
Photo by stoforos
Παρόλη την αποδοχή που είχε για αρκετές δεκαετίες, σήμερα υπάρχουν και αρκετά άτομα που θεωρούν ότι αλλοίωσε την παραδοσιακή ελληνική μαγειρική γιατί τη θεωρούσε βάρβαρη σε αντίθεση με τη γαλλική κουζίνα.
Πιθανότατα του χρωστάμε πολλές από τις συνταγές μας όμως μάλλον θυσιάσαμε και αρκετές άλλες που δεν ήταν του γούστου του. Τότε βλέπεις δεν υπήρχαν τηλεμάγειρες, ούτε δικτυακές σελίδες με συνταγές και ο κύριος Τσελεμεντές αλώνιζε στο χώρο της κουζίνας.
Αύξησε το βούτυρο στα φαγητά μας και μείωσε το ελαιόλαδο και τα μπαχαρικά παρόλο που αν είναι σωστή η αναφορά που είχα διαβάσει κάποια στιγμη, ο Καζαντζάκης είχε πει οτι η διαφορά μας με τους βόρειους είναι πως στο αίμα τους τρέχει βούτυρο ενώ στο δικό μας λάδι.
Για να πω την αλήθεια στο πατρικό μου σπίτι δε μπήκε ποτέ το βιβλίο του τσελεμεντέ, αν και το παστίτσιο με σπιτική μπεσαμέλ μαμάς είναι η αγαπημένη μου συνταγή. Κατά τ’ αλλα όμως, τα περισσότερα φαγητά του τα θεωρούσα από γλαφυρά εώς αναγουλιαστικά εμφανισιακώς. Εκείνα τα φαγητοζελέ ποτέ μου δε τα συμπάθησα και ευτυχώς δεν υπήρχε ζελατίνη στα μπακάλικα της εποχής.
Αφού πέρασε η μόδα του τσελεμεντέ, αρχίσαμε να επιστρέφουμε στα ιδανικά της μεσογειακής μας διατροφής και στο ελαιόλαδο για τα οποία τόσες πολλές έρευνες έχουν γίνει.
Η παραδοσιακή ελληνική κουζίνα έχει άμεση σχέση και σύνδεση με την τουρκική κουζίνα κατ’ εμέ. Όταν κάποιο φαγητό υπάρχει έστω και αλλαγμένο και στις δυο κουζίνες τότε είναι σίγουρα παραδοσιακό μια και ο κύριος Τσελεμεντές δε νομίζω να ήταν γνωστός στην Τουρκία. Οι δυο λαοί ζούσαν για πολλά χρόνια στα ίδια χώματα και οι διατροφικές τους συνήθειες ήταν παρόμοιες.
Την παραδοσιακή ελληνική κουζίνα την βρίσκεις επίσης στα χωριά από μη μορφωμένες γιαγιάδες, που κατ’ επέκταση δε θα μπορούσαν να διαθέτουν το βιβλίο του Τσελεμεντέ. Όσο πιο φτωχή ήταν η οικογένεια της εκάστοτε γιαγιάς τόσο πιο αυθεντικές είναι οι συνταγές της αφού περιλαμβάνουν απλά υλικά που μπορούσαν να βρουν στο χωριό.
Κι ίσως ο κ. Τσελεμεντες να θεωρούσε οτι η ελληνική κουζίνα είχε αλλοιωθεί από την οθωμανική αυτοκρατορία, από την άλλη πλευρά όμως… φαντάζομαι πως η αυθεντική ελληνική κουζίνα θα απείχε έτη φωτός από τη γαλλική κουζίνα.
Πρόσφατα άκουσα ότι χαρακτηριστικό της γαλλικής κουζίνας είναι το βούτυρο, βούτυρο και ξανά βούτυρο, άρα δεν αποκλείεται να έχεις δίκιο αν πράγματι ο κύριος Τσελεμεντές εισήγαγε το βούτυρο και σε συνταγές παραδοσιακές.
Μάλλον όμως τότε που έζησε ο Τσελεμεντές πρέπει να ήταν ήδη της μόδας η γαλλική κουζίνα. Ας πούμε στην ταινία “Τζούλι Τζούλια”, με μία απολαυστική Μέριλ Στριπ, φαίνεται η μούρλα της Αμερικής με τη γαλλική κουζίνα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, στην οποία βασίστηκε η πραγματική ηρωίδα της ταινίας (Τζούλια Τσάιλντ) για να γίνει δημοφιλέστατη στην Αμερική με ένα βιβλίο της για τη γαλλική κουζίνα για τις απλές νοικοκυρές και η πρώτη τηλεμαγείρισα που βασίλεψε νομίζω κοντά 20 χρόνια.
Δεν ξερω τελικα μετα τα τοσα χρονια σκλαβιας απο την τουρκια οι γευστικες επιρροες μας τελικα απο αυτην την χωρα πρεπει να ηταν αρκετες!!!
Αναρωτιεμε ομως οτι και οι δικες μας επιρροες προς την τουρκικη κουζινα πρεπει να ηταν αρκετες!
θεωρω λοιπον οτι δωσαμε και πηραμε πραγματα η μια χωρα απο την αλλη!!
Οσο για την χρηση του βουτυρου στην κουζινα αλλωτε ταιριαζει σε μια συνταγη και αλλωτε οχι, δεν μπορω να φανταστω γεμιστα με βουτυρο!! Ουτε κρεπες με ελαιολαδο!!!
Ο Τσελεμεντες για την εποχη του θεωρησε οτι εκανε 1 βιβλιο το οποιο μας εβγαζε ουσιαστικα απο τις ανατολιτικες επιρροες στην κουζινα, αλλωστε η ταση της εποχης ηταν ο εξευρωπαισμος μας,στην κουζινα,στον πολιτισμο,στην μοδα.
θα ηθελα να μου αποσταλει το αυθεντικο βιβλιο του νικου τσελεμεντε,του 1910.