Τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου έχει καθιερωθεί να γιορτάζεται κάθε χρόνο η γιορτή της Μητέρας. Και η Μητέρα θα έπρεπε να γράφεται πάντοτε με κεφαλαίο Μ.
Αυτή μας φέρνει στη ζωή, αυτή μας αγαπά πιο πολύ. Ότι και να κάνουμε. Και η Ελληνίδα Μαμά δεν απογαλακτίζει ποτέ τα παιδιά της ουσιαστικά. Άλλοι το έχουν για κακό αυτό και προτιμούν τις πρακτικές των βόρειων λαών. Αλλά βάστα… εμείς είμαστε παιδιά του ήλιου, δεν είμαστε ίδιοι με αυτούς και σίγουρα δεν ειναι ίδιες και οι Μαμάδες μας.
Και τις λατρεύουμε κατά βάθος γι’αυτό ακόμα κι αν τυχαίνει να είναι καταπιεστικές ώρες ώρες. Ότι και να γίνει όμως, ξέρουμε πως όσο ανασαίνουν θα είναι δίπλα μας.
Στη γιορτή της Μητέρας συνηθίζω να ακούω ένα συγκεκριμένο τραγούδι. Δε το χαρίζω στη Μαμά μου (btw το Μητέρα μου φαίνεται λίγο ξένο, εγώ έχω Μαμά, εσείς μπορείτε να έχετε ότι προτιμάτε), το ακούω για μένα. Για να μη ξεχαστώ κάποτε…
Δε ξέρω αν έχει γραφτεί σημαντικότερο και πιο αληθινό τραγούδι για τις Μητέρες. Δεν το ακούω συχνά αλλά κάθε φορά που το ακούω τα δάκρυα μου κυλούν αυτόνομα. Και από ότι έχω καταλάβει οι περισσότεροι που καταννοούν τη διάλεκτο δακρύζουν. Ξέρω πως η ποντιακή δεν είναι εύκολα κατανοητή από τους περισσότερους αλλά υπάρχουν υπότιτλοι.
Χρόνια πολλά Μαμά!
Χρόνια πολλά Μανούλες όλου του κόσμου
