Σφάξιμο και ξεπουπούλιασμα κότας

Γενικά είμαι της άποψης πως έχουμε πάψει να εκτιμάμε την αξία του κρέατος επειδή έχουμε απομακρυνθεί από τα χωριά και τη διαδικασία της σφαγής των ζώων. Φυσικά όταν λέω για αξία δεν εννοώ την οικονομική αλλά την αξία της ζωής που χάνεται για να τραφούμε.

Θεωρώ πως ο καθένας που τρώει κρέας θα πρέπει να σφάξει ένα ζώο τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του. Δε το έχω κάνει ούτε κι εγώ αλλά αισθάνομαι μέσα μου την ανάγκη να το κάνω όταν μου δοθεί η ευκαιρία.

Παρόλα αυτά, έχω μεγαλώσει κότες ως πιτσιρίκι. Τις πασχαλιάτικες. Δε με άφηναν να πάρω κατοικίδιο ως παιδί οπότε έβγαζα το άχτι μου με τα πασχαλινά κοτοπουλάκια. Πανέξυπνα ζώα πουλιά. Αν τα μεγαλώσεις μεμονωμένα δεν εχουν μεγάλη διαφορά από άλλα κατοικίδια. Το ένα μου το είχε πατήσει αυτοκίνητο, το πέταξε η μάνα μου στον κάδο κι εγώ ως παιδί ευχόμουν να τρακάρει σε κολώνα αυτός που το πάτησε. Το άλλο έγινε ένα ωραιότατο κοκοράκι και το δώσαμε σε μια κυρία που είχε κοτέτσι όταν μεγάλωσε τόσο ώστε να μη μπορούμε να το κρατήσουμε σπίτι. Φυσικά η κυρία μας πρότεινε να μας το δώσει να το φάμε όταν το έσφαξε αλλά εγώ δεν ήθελα ούτε να το ακούσω.

Τώρα μπορεί να αναρωτιέστε γιατί τα γράφω αυτά. Τα γράφω για να σας εξηγήσω οτι τα εκτιμώ και τα αγαπάω τα κοτόπουλα. Από την άλλη όμως αποτελούν και τροφή μου, δηλαδή ακόμα και τώρα που γράφω αυτό το κείμενο στο φούρνο ψήνεται κοτόπουλο με πατάτες. Αγοραστό. Από αυτά στο σελοφαν. Δε το είδα, δε το γνώρισα, δεν είχε όνομα αλλά κυρίως δεν έζησε όπως θα έπρεπε να έχει ζήσει πριν καταλήξει στο φούρνο μου.

Στα χωριά οι κότες ζούνε όπως θα έπρεπε να ζούνε. Τον πρώτο χρόνο της ζωής τους προσφέρουν αρκετά αυγά αλλά όσο μεγαλώνουν αραιώνει η αυγοπαραγωγή τους. Και τότε τις σφάζουν για να πάρουν νέες κότες. Έτσι έχουν και κρέας αλλά και αυγά για το τραπέζι τους. Είναι μια απολύτως φυσιολογική διαδικασία που δε διαφέρει και πολύ από το να κόψεις το μαρούλι που έσπειρες. Με εξαίρεση το αίμα γιατί και το μαρούλι ζει μεγαλώνει και αναπνέει αγαπητοί μου φυτοφάγοι. Οπότε καλό είναι να μην υποκρινόμαστε παμφάγοι και φυτοφάγοι.

Κι αφού σας προετοίμασα ελπίζω αρκετά ας περάσουμε και στο κυρίως μέρος που είναι το σφάξιμο και το ξεπουπούλιασμα της κότας. Όπως σας είπα θέλω κάποια στιγμή στη ζωή μου να σφάξω τουλάχιστον μια κότα για να τα έχω καλά με τη συνείδηση μου. Κι αφού θέλω να το κάνω, λογικό είναι να ψάχνω την ηπιότερο τρόπο να συμβεί αυτό.

Μελέτησα αρκετά βίντεο στο youtube. Τα περισσότερα αμερικάνικα. Κάποιοι ακολουθούν μια διαδικασία που νομίζω πως είναι η καλύτερη που έχω δει. Χρησιμοποιούν μεταλικά χωνιά με άνοιγμα στο κάτω μέρος τα οποία είναι στερεωμένα σε κάποιο ξύλινο στήριγμα. Βάζεις την κότα μέσα με το κεφάλι προς τα κάτω, το κεφάλι βγαίνει από το κάτω μέρος του χωνιού και κάνεις μια τομή στο λαιμό με πολύ καλά ακονισμένο μαχαίρι. Η κότα ξεψυχά γρήγορα και την αφήνεις στο χωνί μέχρι να στραγγίξει το αίμα το οποίο στραγγίζει γρηγορότερα λόγω της θέσης αυτής.

Στο πρώτο βίντεο βλέπετε και εναν εναλλακτικό τρόπο να καθαρίσετε την κότα αφαιρώντας την πέτσα μαζί με το φτέρωμα αλλά και το εσωτερικό καθάρισμα. Γενικα όμως οι περισσότεροι τα ξεπουπουλιάζουν.

Για το ξεπουπούλιασμα κάποιοι χρησιμοποιούν ένα πολύ έξυπνο μηχανημα το οποίο το φτιάχνουν μόνοι τους ακολουθώντας τις οδηγίες του βιβλίου ενός κυρίου. Αν ενδιαφέρεστε μπορείτε να το αγοράσετε κι εσείς από το αμερικάνικο Αmazon: Anyone Can Build a Tub-Style Mechanical Chicken Plucker (στο αγγλικό δε συμφέρει ειναι πολύ ακριβότερο). Το ξεπουπούλιασμα γίνεται πραγματικά σε χρόνο dt μια και το κοτοπουλο ξεπουπουλιάζεται σε ένα λεπτό.

Κι αν τέλος αναρωτιέστε γιατί έγραψα αυτό το κείμενο η εξήγηση είναι πολύ απλή. Δεν υπάρχουν αρκετές πληροφορίες στο ελληνικό διαδίκτυο για το θέμα αυτό. Μόνο κάτι κάφρους είδα σε ένα βίντεο να σκοτώνουν κότες με καραμπίνα και να ηδονίζονται την ώρα που κόβαν τα κεφάλια των μισοπεθαμένων κοτόπουλων με έναν οικτρό μαχαίρι που δεν ήταν ούτε καν καλα ακονισμένο ώστε να γίνει γρήγορα η διαδικασία.

Προσθέστε κάτι...