Το λευκό χρώμα στους τοίχους που λατρεύουμε να μισούμε πάντα θα μας στοιχειώνει γιατί αφεντεύει μεταξύ των χρωμάτων
Το τελευταίο διάστημα πρέπει να έχω αρρωστήσει μάλλον γιατί αποφάσισα να βάψω κάποιους τοίχους του σπιτιού μου λευκούς παρόλο που όλη τη ζωή μου θεωρούσα τους λευκούς τοίχους απαίσιους.
Photographer: jimmyroq
Θα έλεγα ότι παραδοσιακά οι τοίχοι στην Ελλάδα ήταν λευκοί για αρκετές δεκαετίες αλλά μετά θυμήθηκα το σπίτι του παππού μου στο χωριό με τους λαμπερούς κιτρινοκροκί εξωτερικούς τοίχους και τους μη λευκούς εσωτερικούς τοίχους και άλλαξα γνώμη. Όχι δεν ήταν παραδοσιακά βαμμενοι λευκοί οι τοίχοι στην Ελλάδα. Αυτό επικράτησε αργότερα και μάλλον επικράτησε λόγω χαμηλού κόστους. Έτσι όλα τα σπίτια που ήξερα στην παιδική μου ηλικία είχαν λευκούς τοίχους. Δε βγήκε άλλωστε τυχαία η έκφραση “θα ασπρίσουμε το σπίτι σήμερα”. Κάποιοι που δε θέλαν το λευκό για να πρωτοτυπήσουν τολμούσαν ένα ελαφρύ βαρετό μπεζ ως εναλλακτική,μάλιστα αυτό το προτιμούσαν γιατι δε λέρωνε εύκολα, ήταν λερωμένο από μόνο του.
Χρόνο με το χρόνο έφτασα να μισώ τους λευκούς τοίχους. Είχα φτιάξει μάλιστα και μια ολόκληρη λίστα επιχειρημάτων για να υποστηρίζω γιατί δε πρέπει να έχουμε λευκούς τοίχους στα σπίτια μας. Ήταν το μη-χρώμα. Ήταν ο εχθρός μου.
Σε κάθε δικό μου χώρο με το που έμπαινα έβαφα χρωματιστούς τους τοίχους. Το πρώτο μου δωμάτιο θυμάμαι το έβαψα έντονο πορτοκαλί ενώ στο χώρο που μένω τώρα ξεχωρίζουν το λαχανί και το κιτρινοκροκί αλλά διαθέτω ακόμη και μπορντώ τοίχο. Οι υπόλοιποι τοίχοι έχουν το χρώμα της βανίλιας και ενός απαλού πράσινου. Λευκό βλέπεις μόνο στο ταβάνι που αν δεν ήταν χαμηλοτάβανο το σπίτι μου είμαι σίγουρη πως θα το έβαφα κι αυτό άλλο χρώμα.
Αν στρέψω το βλέμμα μου τριγύρω αυτή τη στιγμή τα μονα λευκά αντικείμενα που βλέπω ειναι μια βιβλιοθήκη του ΙΚΕΑ (για κόκκινη πήγαινα αλλά είχε εξαντληθεί), ένα παλιό κομοδίνο (που δεν έχω αγοράσει εγώ), το netbook μου (εβγαινε και σε μαυρο αλλά με τρελαίνει το πόσο εύκολα σκονίζει το μαύρο) και το ρολό με το χαρτί της κουζίνας. Αυτά. Δεν έχω λευκό πουθενά. Μέχρι και το ψυγείο μου είναι γκρι. Τώρα θα μου πείτε τι σας νοιάζει εσάς, αλλά κάπως πρέπει να εξηγήσω στον εαυτό μου τη διάθεση να βάψω λευκούς τους μισούς τοίχους του σπιτιού ενώ τόσα χρόνια πολεμούσα το λευκό χρώμα.
Η χρόνια απουσία του λευκού λοιπόν είναι αυτό που οδήγησε τις προτιμήσεις μου στο λευκό γιατί σίγουρα δεν είμαι οπαδός του μινιμαλισμού και των παγωμένων λευκών σπιτιών. Μου λείπει όμως. Το φως του κυρίως. Όσο το σκέφτομαι πως θα έχω λευκούς τοίχους στο σπίτι μου γελάω, σκέφτομαι πως αν το λευκό χρώμα είχε πρόσωπο θα μου έβγαζε τη γλώσσα κοροϊδευτικά και θα με δούλευε από το πρωί ως το βράδυ.
Τελικά όσο κι αν προσπαθούμε να το αρνηθούμε,το λευκό θα είναι πάντοτε ο βασιλιάς των χρωμάτων. Κι ας μην είναι χρώμα από μόνο του.
