Μια φορά κι έναν καιρό η μικρή magica συνάντησε τον Ανέστη Μπαμπατζιμόπουλο και τον έβαλε στη λίστα με τους ανθρώπους που πρέπει να γνωρίσεις στη ζωή σου
Κάποιες στιγμές, έχεις την ευκαιρία να συναντήσεις ανθρώπους που σε γοητεύουν, ανθρώπους πραγματικά ερωτεύσιμους. Ο λόγος τους αρκεί για να σε ταξιδέψει, κρέμεσαι από τα χείλη τους και ρουφάς την κάθε τους λέξη σα να ήταν παλιό καλό κρασί.
Ξεφύλλιζα ένα περιοδικό μια μέρα και είδα ξανά τη μορφή του. Ντυμένος επίσημα για τη φωτογράφιση, έστεκε δίπλα στα καζάνια του ο Ανέστης Μπαμπατζιμόπουλος. Έκλεισα το περιοδικό και τα μάτια, δε συνέχισα να διαβάζω. Επέστρεψα πίσω σε δικές μου μνήμες, λίγο έξω από τη Θεσσαλονίκη.
Photographer: Anders Ljungberg
Κι ίσως να παρεξηγηθώ με τη λέξη ερωτεύσιμος, μα δε μπόρεσα ποτέ να βρω πιο κατάλληλη λέξη για τον άνθρωπο αυτό. Είχα την τύχη να σταθώ κοντά του, να τον ακούσω και να γευτώ κρασί από τα χέρια του, να περπατήσω στους αμπελώνες του, να δω τα καζάνια του οινοποιείου και τα κελάρια του αρκετές φορές. Είχα την τύχη να τον ακούσω να μιλάει για το πάθος του με το κρασί, το απόσταγμα και το τσίπουρο. Aλλά και τις γυναίκες. Με λέξεις λεπτές και ευγενικές, με μια ανεπιτήδευτη χροιά στη φωνή του, που έδειχνε την αγάπη του.
Κι ήμασταν ίσως μια αγκαλιά παιδιά τότε, σε ένα οδοιπορικό στους δρόμους του κρασιού. Και ήταν σίγουρα ένα από τα ομορφότερα δώρα που έλαβα κατά τη διάρκεια των σπουδών μου.
Δεν τον συνάντησα με το κοστούμι του, προετοιμασμένο. Δεν τον είχαν ενημερώσει για την επίσκεψη την πρώτη φορά. Με ρούχα της δουλειάς τον συνάντησα, να τριγυρνά με ένα μικρό τρακτεράκι ανάμεσα στους αμπελώνες του. Τους αμπελώνες του που λατρεύει.
Κι ίσως να ενοχλήθηκε από τους απρόσκλητους επισκέπτες, μα το ξέχασε μέσα στα πρώτα δυο λεπτά. Όσο του χρειάστηκε να καταλάβει για ποιο λόγο ήμασταν εκεί. Άφησε τη δουλειά του για εμάς και μας έβαλε στο σπίτι του και στα κελάρια του.
Μας ταξίδεψε στο παρελθόν μέσα από τις αποχρώσεις του κρασιού και του τσίπουρου. Μας μίλησε για το ξεκίνημα του αλλά και τα σχέδια του. Κι αναρωτιέμαι ακόμα αν απέκτησε εκείνα τα άλογα που ήθελε.
Ένα χαμόγελο σχηματίζεται στο πρόσωπο μου κάθε φορά που φέρνω τον Ανέστη Μπαμπατζιμόπουλο στη σκέψη μου. Είναι σπάνιες οι φορές που χάρηκα τόσο πολύ που γνώρισα έναν άνθρωπο.
Ένας άνθρωπος χωρίς ηλικία που μαγεύει τους συνομιλητές του με αληθινή ευγένεια, ένας γητευτής ίσως κι ένας ποιητής εκ του προχείρου.
Σημείωση: Το κείμενο αυτό έχει γραφτεί παλιότερα και μεταφέρθηκε από το προσωπικό μου blog.
Δε θα γινόταν να μη μεταφέρω και το σχόλιο που άφησε μια μέρα ο γιός του…
“Θα ήθελα απλά να πω ένα ευχαριστώ για το όμορφο άρθρο σας και τον τρόπο που περιγράψατε τον πατέρα μου.
Χρήστος Α. Μπαμπατζιμόπουλος”
