Αύγουστος. Μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας

Τι είναι για σένα ο Αύγουστος; Διακοπές και χαλάρωση ή εποχή αναδιοργάνωσης και δημιουργίας νέων στόχων; Έχεις σκεφτεί ποτέ πόσο αλλάζεις από Σεπτέμβρη σε Σεπτέμβρη;

SheBlogs.EU από - Τελευταία ενημέρωση: 23.08.2016

Έχει κάτι εντελώς μαγικό το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Αυγούστου. Για μένα τουλάχιστον.

Μετά από μια περίοδο μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, αποτέλεσμα του καύσωνα, προσπαθώ να δραστηριοποιήσω ξανά τον εαυτό μου. Δε τα πάω καλά με τον καύσωνα, αντικειμενικά δε λειτουργώ σωστά, με κουράζουν ακόμα και οι σκέψεις μου. Λέω χαριτολογώντας πως δε θα έπρεπε να έγω γεννηθεί σε αυτή τη χώρα αλλά μετά θυμάμαι πως όντως δε γεννήθηκα εδώ, απλά με φέρανε νεογέννητη για να υποφέρω κάθε φορά το καλοκαίρι που οι άλλοι χαίρονται.

rain

Photo by:
Khánh Hmoong

 

Πολλές φορές αναρωτιέμαι πως διάολο περιμένουν οι βοριοευρωπαίοι να είμαστε παραγωγικοί με αυτές τις κλιματολογικές συνθήκες που σε κάνουν να μην αντέχεις ούτε το πετσί σου και θες να κυκλοφορείς με το βρακί μέρα νύχτα, χωρίς αυτό να σημαίνει κάτι πονηρό.

Με τα πρώτα δείγματα βροχής, συνήθως μετά τον 15υγουστο, μοιάζω με παιδί όλο προσμονή. Κι αν αρχίσει να φυσάει ο Βαρδάρης; ε αυτό πια μοιάζει με ηδονή.

Αυτό που με εκνευρίζει πολύ είναι που δε μπορώ να βρω ημερολόγιο που να ξεκινά από το Σεπτέμβρη. Αντικειμενικά είναι απαράδεκτο. Μια φορά μόνο, πριν αρκετά χρόνια, πήρε το μάτι μου κάπου ένα ακαδημαικό ημερολόγιο που ξεκινούσε από το Σεπτέμβρη. Από την άλλη βέβαια μπορείς απλά να πάρεις ένα τετράδιο και να φτιάξεις το δικό σου, είναι και της μόδας τον τελευταίο χρόνο.  Για μένα η χρονιά ξεκινά πάντα το Σεπτέμβρη και όχι μέσα στο καταχείμωνο.

Δε γράφω πολύ τελευταία. Αυτό είναι γεγονός και φαίνεται κιόλας στις δημοσιεύσεις του SheBlogs. Νομίζω πως όλοι περνάμε διάφορες φάσεις στη ζωή μας. Έλεγα πως προτιμώ να γράφω μόνο όταν έχω κάτι χρήσιμο να πω, προτιμούσα να γράφω διαχρονικά κείμενα με κάποια πρακτική χρησιμότητα. Αλλά ξέρεις κάτι; πολλές φορές απλά προτιμώ να γράφω αυτόματα όπως τώρα. Άλλωστε έτσι είχα ξεκινήσει να γράφω και έγινα blogger.

Οι φάσεις του Bloggging

Έχω περάσει διάφορες φάσεις στο blogging. Την κεραυνοβολημένη με τα ποίηματα ωσάν 15χρονο, της κοινωνικοποίησης με άλλους bloggers που κράζαμε ότι στραβό βλέπαμε, της αναζήτησης που με έβρισκες να σκαλίζω παλιές εφημερίδες, την tech φάση όπου έγραφα χρήσιμα βοηθήματα και προσπαθούσα να δραστηριοποιήσω περισσότερες γυναίκες να μάθουν κώδικα, τη φάση του food blogging, τη φάση της κηπουρικής όπου αναζητούσα σπόρους από κάθε παράξενη παραδοσιακή ποικιλία και βρέθηκα με 40 είδη χρωματιστών ντομάτων, της αποθήκευσης και διατήρησης τροφίμων που θεωρώ χρησιμότατη γνώση.

Και τα crafts; Χμ τα crafts είναι μια ειδική κατηγορία. Πάντα θα φτιάχνω κάτι στη ζωή μου αλλά δε μπορεί να υπάρξει ως μονομανία. Δηλαδή αλήθεια, πόσο συχνά χρειάζεται να φτιάξεις κάτι; πόσο συχνά φτιάχνεις κάτι και τι τα κάνεις όλα αυτά που φτιάχνεις; Πόσα τετραγωνικά είναι το σπίτι σου και που τα βάζεις; Ουσιαστικά απλά σου αρέσει να βλέπεις φωτογραφίες με crafts άλλων, άσε που τα τελευταία χρόνια τα crafts που βλέπω είναι εντελώς τραγικά και απλά είναι φωτογραφημένα σωστά με dslr μηχανές και σωστό φωτισμό για να γεμίζουν το μάτι σου.  Αν βγάλεις αυτόν τον παράγοντα μπορεί να περάσουν βδομάδες μέχρι να δεις ένα πραγματικά όμορφο αντικείμενο, κάτι έξυπνο που θα κάτσεις να φτιάξεις γιατι το θέλεις δικό σου. Τα περισσότερα είναι υπερτιμημένα και χρήσιμα μόνο για δασκάλες νηπιαγωγείου.

H εποχή του σκρόλινγκ

Γενικά είμαστε στην εποχή του σκρόλινγκ. Η πληροφορία περνάει από μπροστά μας σε κλάσματα του δευτερολέπτου και σπάνια θα κάτσουμε να τη δούμε πιο προσεκτικά. Πολλές φορές νομίζω πως ο κόσμος στο facebook κάνει like απλά τη φωτογραφία με τις εισαγωγικές αράδες, δεν έχει ιδέα τι διάολο γράφει το κείμενο, δε προλαβαίνει να δει, δε θέλει να δει στην τελική.

Είμαι εντελώς σίγουρη πως θα περάσω πολλές φάσεις ακόμα στο blogging όσο μεγαλώνω. Μπορεί να πηγαίνω και πίσω μπρος σε διάφορα θέματα ανάλογα με το κέφι μου. Ποιος ξέρει; μπορεί μετά από 20 χρόνια να γράφω για το συνταξιοδοτικό που τώρα μου φαίνεται τρελά βαρετό και με κουράζει ακόμα και σαν σκέψη.

Και στην τελική, τι μετράει;

Το θέμα όμως ξέρεις ποιο είναι; πως μου αρέσει να γράφω. Να αυτήν εδώ τη στιγμή που γράφω ότι να’ναι με έναν σχεδόν αυτόματο τρόπο τη χαίρομαι. Κι εσυ που το διαβάζεις είναι εντελώς σίγουρο ότι μπορεί να σκέφτεσαι πως είναι χάσιμο χρόνου. Και το ξέρω. Και δε με νοιάζει. Όχι ότι σε υποτιμώ, δε θα το έκανα ποτέ αυτό. Αλλά ξέρω πως χρειαζόμαστε στη ζωή μας κι όλα αυτά που αντικειμενικά θεωρούμε πως είναι χάσιμο χρόνου. Αλλιώς δε θα υπήρχαν ούτε καν τα σταυρόλεξα.

Δεν είμαστε στατικά όντα, δε θα μπορούσαμε να είμαστε. Θα ήταν εντελώς βαρετό και για μας και για τους άλλους. Κι αυτό που μας ξετρελαίνει μια εποχή μπορεί να μας κάνει να βαριόμαστε ανελέητα μερικές σεζόν αργότερα.

Κι όλος αυτός ο πρόλογος ίσως είναι ακριβώς επειδή θέλω να σου πω ότι μπορεί να αρχίσω να γράφω και εντελώς άσχετα κείμενα, δε ξέρω. Αυγουστος είναι ακόμη άλλωστε και είμαι μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας κυκλοφορώντας όλη μέρα σχεδόν με το βρακί.

Σε φιλώ.

Category: Γενικά
Tags:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *