Η φυγή της Νεκταρίας στο χωριό

Πως αισθάνεται ένα παιδί της πόλης όταν φεύγει στο χωριό; Πόσο γρήγορα προσαρμόζεται; Πάμε να δούμε τι λέει η Νεκταρία

SheBlogs.EU από - Τελευταία ενημέρωση: 23.02.2012

Η Νεκταρία μας άφησε αυτό το πολύ όμορφο σχόλιο για τη φυγή της στο χωριό σε κάποιο κείμενο μας και αμέσως αποφάσισα πως πρέπει να γίνει μια ξεχωριστή δημοσίευση η εμπειρία της. Μάλιστα της ζήτησα να μας γράψει κι άλλα κείμενα όποτε έχει διάθεση για να μάθουμε κι εμείς μέσα από τη δική της εμπειρία.

Πάμε να δούμε τι μας είπε όμως…

Γεννημένη και μεγαλωμένη στην πόλη μέχρι τα είκοσι μου χρόνια έμαθα σε ένα άλλο τρόπο ζωής. Πίστευα πως στο χωριό η ζωή είναι δύσκολη και χωρίς ουσία.

Γνώρισα όμως και αγάπησα έναν άνθρωπο του χωριού. Εκείνος μη θέλοντας να μου χαλάσει το χατίρι, συμβιβάστηκε και ήρθε μετά το γάμο μας να ζήσουμε στην πόλη. Αποκτήσαμε δυο παιδιά και τα χρονιά περνούσαν. Κάποια στιγμή μου εξέφρασε την επιθυμία του να μετακομίσουμε στο χωριό. Ήμουν αρνητική. Τον έβλεπα να νοσταλγεί τη ζωή στο χωριό και να μοιάζει με θηρίο που το είχαν αιχμαλωτίσει σε ένα κλουβί.

Καθώς τα παιδιά μεγάλωναν έβλεπα και εκείνα να έχουν μια τάση προς το χωριό. Στις διακοπές τα πρόσωπα τους έλαμπαν. Και στην επιστροφή ήταν σιωπηλοί και μουντοί.
Πήρα τη γενναία για μένα απόφαση να τους κάνω το χατίρι και να κάνουμε την προσπάθεια στο χωριό που μου ζητούσαν.
Πουλήσαμε το σπίτι στην πόλη και φτιάξαμε ένα σπίτι στο χωριό μέσα σε ένα κτήμα 1000 τμ.

Τον πρώτο χρόνο νόμιζα πως πνίγομαι δεν μου άρεσε τίποτα στο χωριό. Μονότονα και απελπιστικά. Μου έλειπε η πόλη, οι βόλτες στα μαγαζιά, η λαϊκή, οι καφετερίες, τα εστιατόρια, τα πάντα…

Ώσπου μια μέρα πήγαμε επίσκεψη σε ένα συνάδελφο του άντρα μου. Τα παιδιά ξετρελάθηκαν με μια κλώσσα που είχε 7 πουλάκια και η γυναίκα του τους την χάρισε.
Αυτό ήτα… ασχολιόμασταν όλοι με την κότα και τα πουλιά. Να τα ταΐσουμε να τα κλείσουμε το βράδυ, να τα προσέχουμε.

Έτσι ξεκίνησα να έχω τα πρώτα ζώα μου και όταν μεγάλωσαν τα πουλάκια έφτιαξα το πρώτο κοτέτσι στον κήπο με πέντε κότες και ένα κόκορα (το άλλο κοκοράκι το φάγαμε ένα κυριακάτικο μεσημέρι).

Τα πρώτα δικά μου αυγά με γέμισαν χαρά.

 

Η Κανέλα της Νεκταρίας

Και τον επόμενο χρόνο ζήτησα για δώρο γενεθλίων από τον άντρα μου μια γιδουλα. Την έφερε εκείνο το πρωινό με μια κόκκινη κορδέλα στα κέρατα. Η χαρά μου απερίγραπτη. Την βγάλαμε Κανέλα.  Για τα παιδιά ούτε λόγος, δεν το συζητάω τρελάθηκαν. Η Κανέλα μας έκανε πέρσι το καλοκαίρι ένα όμορφο κατσικάκι.
Και ήταν η αιτία που ξεκίνησα να ασχολούμαι ενεργά πια με την αγροτική, και εγώ και ο σύζυγος, αν και είναι δημόσιος υπάλληλος.

Ο πατέρας μου μου έδωσε ένα χωράφι επτά στρεμμάτων λίγο έξω από το χωριό με μικρές ελιές και εκεί έφτιαξα ένα αγρόκτημα και μετέφερα όλα μου τα ζώα για να μπορούν να έχουν άπλα και βοσκή.
Σήμερα έχω γιδουλες, πρόβατα, περιστέρια, πάπιες, κότες και θα αποκτήσω κουνελάκια, γουρουνάκια και μοσχαράκι.

Φυτεύω τα πάντα και η οικογένεια μου είναι λίγο πριν το στάδιο του να είναι αυτάρκης.

Ευχαριστούμε την Νεκταρία για όσα μοιράστηκε μαζί μας. Αν θέλεις να μοιραστείς μαζί μας μια ανάλογη εμπειρία επικοινώνησε μαζί μας, όλοι εμείς χρειαζόμαστε την εμπειρία σου όπως έκανε η Νεκταρία ή ο Γρηγόρης.

Category: Green Living

5 responses to “Η φυγή της Νεκταρίας στο χωριό”

  1. marrap says:

    απλα υπέροχα εγώ μένω εδώ και 8 χρόνια στην επαρχία (έχω μεγαλώσει στην Αθήνα) εργάζομαι σε εταιρίεσ και έχω δίδυμα και έτσι δεν μου μενει χρόνοσ να ασχολειθώ με αγροτικέσ δουλειέσ. έχω σκοπό όμωσ άν (ελπίζω όχι σύντομα) μείνω άνεργη να κάνω ακριβώσ το ίδιο.

  2. Γιωργος says:

    τελικα πιστευω και εγω, οτι το χωριο εχει τις χαρες του, εζησα και εγω 15 χρονια στο εξωτερικο,σε μεγαλουπολι, και οταν γυρισα ηταν πολυ δυσκολο να σοινηδιτοποιησω την κατασταση,αλλα στο τελος νοικησα,μου πηρε αρκετο καιρο αλλα τωρα δεν το αλλαζω με τιποτα,
    εχει αλαξει η ζωη μου ριζικα, ουτε ανχος, ουτε πολα προβλιματα, δεν λαω οτι το χωριο δεν εχει προβληματα? αλλα οταν εχεις περασει φουρτουνες, αυτα ειναι μικροπτεσματα.

  3. vera says:

    Ετοιμάζομαι και γω για το μεγάλο άλμα….μόνο που είμαι λίγο πιό προετοιμασμένη. Οι κοτούλες και τα σκυλάκια μου με περιμένουν ήδη, ενώ τα περιστέρια μου, με γνωρίζουν από την φωνή και μόλις με ακούσουν να τους σφυρίζω, “στρώνονται” στο χωράφι. Τα προσέχει προς το παρόν ο άντρας μου,που λόγω ανεργίας έχει ήδη μετακομίσει στο κτήμα και απ’ότι βλέπω…πλησιάζει και η σειρά μου !!!! Θα χρειαστώ βοήθεια. Θέλω “οδηγίες χρήσεως” για την κατσικούλα..τροφή, περιποίση,σταβλισμό κλπ.κλπ.

  4. magica says:

    @vera σχετικά με κατσίκες πας σε αυτη τη δημοσίευση

  5. Αγγελικη says:

    Μπραβο στην Νεκταρια και σε όποιον παιρνει αυτη την αποφαση ζωης,γιατι για αποφαση ζωης προκειται.Εγω παλι ειμαι το αντιθετο απο την περιπτωση της Νεκταριας.Αγαπησα καποιον ο οποιος ειναι απο επαρχια αλλα ζει ηδη 10 χρονια εδω,ενω εγω ειμαι απο επαρχια και εδω και 4 χρονια μετακομισα στην Αθηνα και μενουμε μαζι.Αλλα…εγω δεν μπορω να προσαρμοστω με τιποτε εδω,οι φιλοι που εχω κανει ειναι ελαχιστοι και αυτοι οι ελαχιστοι εχουν τα δικα τους και βρισκομαστε αραια και που!Με ενοχλει η αναισθησια και ο σταρχιδισμος(συγνωμη για την εκφραση)των ανθρωπων της πολης,κανεις,εκτος απο σπανιες περιπτωσεις,δεν ενδιαφερεται για τον διπλανο του.Εχουν κλειστει στον εαυτο τους,ειναι καχυποπτοι,δεν τους αδικω αλλα αν δεν μιλας και στον διπλανο σου πως θα την παλεψεις.Εκτος αυτου ειμαι ανεργη,ειμαι σχεδον ολη την ημερα κλεισμενη στο διαμερισμα και αστα να πανε.Εχε χαρη που ο αρραβωνιαστικος μου εχει παραδοξως σταθερη και καλη δουλεια εδω και σε αυτες τις εποχες δεν την παρατας ευκολα να σηκωθεις να φυγεις.Οταν ομως παω στο χωριο μου,ανασαινω ξανα!Γινομαι αλλος ανθρωπος…Και οταν ειναι να επιστρεψω,δεν θελω ουτε να το σκεφτομαι!Ελπίζω κάποτε να τα καταφερω και να γυρισουμε πισω.Δεν θελω να κανω παιδι και να μεγαλωσει στην πολη.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *