9.01.2016 - Updated 15.07.2017 - Μαίρη Χαρίσκου

Η νέα χρονιά θέλει νέες σκέψεις και νέους στόχους βγαλμένους από όνειρα. Θέλει αλλαγές και τόλμη για να φτιάξουμε έναν καλύτερο εαυτό.

Μπήκε ο νέος χρόνος, μας τελείωσαν επισήμως και οι γιορτές, ξεστολίζουμε σιγά σιγά τα όμορφα δέντρα μας, μαζεύουμε τα λαμπερά φωτάκια μας και προσπαθούμε να βάλουμε σε τάξη τις σκέψεις μας για τη νέα χρονιά.

Η νέα χρονιά θέλει νέες σκέψεις και νέους στόχους. Που μπορεί να μην εφαρμόσουμε τίποτα βέβαια μέχρι να μας ξαναβρεί ο Δεκέμβρης, αλλά ποιον ξεγελάμε; μεγαλώνουμε και αλλάζουμε. Αυτά που μας άρεσαν πριν λίγα χρόνια δε μας αρέσουν πια, μπορεί ακόμα και να τα βρίσκουμε βαρετά. Η ανανέωση χρειάζεται και συνήθως στο ξεκίνημα της χρονιάς προσπαθείς να σκεφτείς τι θα έκανε τη ζωή και την καθημερινότητα σου περισσότερο ενδιαφέρουσα, τι θα σε έκανε καλύτερο άνθρωπο ή τι θα σε ωρίμαζε περισσότερο ως προσωπικότητα.

Πάρε το χρόνο σου όμως, να δες, πήγε 9 Ιανουαρίου μέχρι να γράψω την πρώτη δημοσίευση της χρονιάς, δεν έχω αγοράσει ούτε ημερολόγιο ακόμη. Ε και;

Κάνουμε πολλά πράγματα στη ζωή μας πιεστικά, επειδή πρέπει. Κι ώρες ώρες θέλω να ανοίξω ένα βαθύ πηγάδι, να πετάξω τα πρέπει εκεί μέσα και μετα να το σφραγίσω με τσιμέντο. Από έξω θα βάλω και μια ταμπέλα που θα γράφει κάποια δικαιολογία του στυλ “ήταν επικίνδυνο για τα παιδιά” ή “το νερό δεν ήταν πόσιμο”.

Καμιά φορά κάνουμε και πράγματα που “απαιτούν” οι τάσεις της εποχής χωρίς να πολυσκεφτούμε αν τα χρειαζόμαστε πραγματικά, αν μας κάνουν καλό ή κακό.  Πάρε για παράδειγμα το Netflix. Άρχισε λέει να μεταδίδει και στη χώρα μας αυτή τη βδομάδα και είδα φίλους και γνωστούς να παθαίνουν παροξυσμό και να το εγκαθιστούν ο ένας μετά τον άλλο μη χάσουν καμιά σειρά. Εμένα με έπιασε τρόμος με τη σκέψη και μόνο, εδώ χάλασε το σήμα της Digea τελευταία και δε με απασχολεί καν γιατί όσο κι αν δε βλέπω τηλεόραση κάπου θα κολλήσω με κάνα ζαπινγκ. Ενώ τώρα πέταξα μέσα να ακούγεται Bach από τον αγαπημένο Υο Υο Ma και κάθομαι και πληκτρολογώ ότι μου ‘ρθει στο κεφάλι.

Θυμάσαι που έγραψα πιο πάνω ότι αλλάζουμε; Αν μου έλεγες πριν 5-6 χρόνια, για να μη πάω πιο μακριά, ότι εγώ θα άκουγα κλασική μουσική από επιλογή θα σου έφερνα θερμόμετρο να μετρηθείς. Ούτε εγώ δε με πιστεύω καλά καλά, μου μοιάζει παράξενο ακόμα.

Και θα μου πεις, κάτσε ρε φιλενάδα, γράφεις ότι σου ‘ρθει στο κεφάλι και το θεωρείς τόσο σημαντικό πια; Ένα δίκιο το ‘χεις, δε μπορώ να πω. Όμως ξέρεις κάτι; γράφω τώρα, τις άλλες μέρες ζωγράφιζα. Κι εκεί θα μου ξαναπεις ένα “σιγά ρε ρε Πικάσο”, με το δίκιο σου και πάλι.  Ξέρεις όμως ποια είναι η διαφορά; Στο “κάνω κάτι”, στο ότι δεν είμαι απλά ένας παθητικός δέκτης δεδομένων που έχουν επιλέξει άλλοι για μένα.

Κάνε οτιδήποτε. Γράψε, φτιάξε, μάθε, δημιούργησε, βγες έξω περπάτα κι αν σου κάτσει τρέξε και σε κανέναν μαραθώνιο. Αρκεί να μην είσαι παθητικός δέκτης.

Καμιά φορά, χρησιμοποιούμε τη φράση “αυτός δεν άλλαξε καθόλου” με θετικό τρόπο και τη φράση “άλλαξε πολύ” με αρνητικό, σχολιάζοντας την προσωπικότητα κάποιου με ότι ξέραμε γι’αυτόν πριν χρόνια.  Λες και είμαστε στατικά βιομηχανικά μοντέλα δημιουργημένα να εξυπηρετούν συγκεκριμένες λειτουργίες ανεπηρέαστα. Έχεις σκεφτεί ποτέ πόσο τρομακτικό είναι να έχεις φτάσει 40 και να είσαι ολόιδιος με τον 20χρονο εαυτό σου; δε μιλάω για εμφάνιση, μη χαίρεσαι.

Εικοσι χαμένα χρόνια που δε σε διαμόρφωσαν καθόλου; Πως μπορεί να συμβεί αυτό; Σε ποια κάψουλα μπορεί να έχεις μπει; Κι αυτό δεν έχει να κάνει με το “παιδί” που κρύβεις μέσα σου. Αυτό είναι άλλη ιστορία.

Είναι θετικό το να αλλάζουμε με το πέρασμα του χρόνου. Και το να κάνουμε σχέδια για την κατεύθυνση που θα πάρουμε ακόμα πιο θετικό γιατί εμπεριέχει σκέψη και στόχους που θα βελτιώσουν τη ζωή και τον εαυτό μας.

Μπορεί να μη τα καταφέρουμε, μπορεί να μη μας “κάτσουν”, μπορεί οτιδήποτε.

Όμως ξέρεις κάτι; οι στόχοι και τα σχέδια της νέας χρονιάς είναι λίγο και σαν τα όνειρα. Ποτέ δε σταματήσαμε να ονειρευόμαστε επειδή δεν έγιναν πραγματικότητα. Και ξέρεις και κάτι ακόμα; τη στιγμή που ονειρευόμαστε, χαμογελάμε.

Καλή χρονιά λοιπόν, γεμάτη με νέους στόχους πλασμένους από όνειρα και δημιουργικότητα.