7.12.2013 - Updated 12.11.2017 - Μαίρη Χαρίσκου – 1 ΣΧΟΛΙΟ

Είσαι λάτρης του αληθινού Χριστουγεννιάτικου Δέντρου; Εγώ θα σου πω να αγοράσεις ένα πλαστικό όπως και να έχει. Let me tell you a story, my story…

Let me tell you a story!

Μπορείς να το δεις και σαν παραμύθι…

Μια φορά κι έναν καιρό ήμουν κι εγώ πιτσιρίκι. Κατά βάθος και τώρα είμαι δηλαδή αλλά τότε ήμουν και ηλικιακά.

Ήταν η εποχή που μετά από πολλές μετακομίσεις ανά την Ελλάδα (σεισμοί, λιμοί καταποντισμοί) χτίσαμε το σπίτι μας και είχαμε χρέη, δάνεια και λοιπές βλακείες που ένα πιτσιρίκι δε καταλαβαίνει ιδιαίτερα παρότι καταλαβαίνει την έννοια του “κάναμε το σκατό μας παξιμάδι”.

Προσωπικά γεννήθηκα μετανάστρια. Δυο μηνών με φέραν Ελλάδα από Δυτική Γερμανία και μαζί και το πλαστικό Χριστουγεννιάτικο Δέντρο μας. Το έρμο μετά από τόσες μετακομίσεις (Γερμανία, Κομοτηνή, Θεσσαλονίκη, Αθήνα σούμα σε περισσότερα από 15 σπίτια μέχρι να κλείσω τα 5 μου χρόνια) είχε αρχίσει να ξεπουπουλιάζεται και το στηρίζαμε όπως μπορούσαμε κάθε χρόνο.

Κάποια χρονιά το εκ Γερμανίας Χριστουγεννιάτικο Δέντρο μας έσπασε. Και τότε τα Χριστουγεννιάτικα Δέντρα ήταν ακριβά. Κι εμείς δεν είχαμε λεφτά.  Κι όταν λέω δεν είχαμε λεφτά το εννοώ, τώρα σε εποχή οικονομικής κρίσης και χαρατσιών είμαστε πολύ καλύτερα από τότε, τουλάχιστον δε πεινάμε (ακόμα) και δε μας κόβουν το φως/νερό/τηλέφωνο κάθε τόσο(ακόμα).

Δεν υπήρχε περίπτωση όμως σε όσο άσχημη οικονομική φάση και να ήμασταν να μην στολίζαμε Χριστουγεννιάτικο Δέντρο με τη μαμά να τραγουδάει το αγαπημένο της “Χιόνια στο Καμπαναριό” κι εμένα να κάνω σα χαζοχαρούμενο με τα στολίδια (πολλά από τα οποία ήταν γυάλινα και έσπαγα κάθε χρόνο).

Και ξεκίνησε η εποχή του Χριστουγεννιάτικου Πεύκου. Η μαμά έψαχνε στο κρύο κάθε χρόνο λίγες μέρες πριν από τα Χριστούγεννα να βρει ένα ίσιο κλαδί πεύκου. Η χαλέπιος πεύκη που είναι τιγκαρισμένη η χώρα από τις αναδασώσεις είναι γνωστή για τα θεόστραβα κλαδιά της.  Δε μπορούσε να το βρει και νωρίτερα γιατί φυσικά μαδούσε και κάθε μέρα μαζεύαμε τις βελόνες από το πάτωμα. Το στηρίζαμε λοιπόν όπως μπορούσαμε σε μια γλάστρα, το στολίζαμε μέσα στην τρελή χαρά και κάναμε Χριστούγεννα.  Δώρα μπορεί να μην είχαμε λεφτά για να αγοράζουμε και το εορταστικό μας μενού να ήταν φτωχό  αλλά το Χριστουγεννιάτικο Δέντρο (και τα κουλουράκια) δε μας έλειψε ποτέ γιατί δε το επέτρεψε ποτέ να μας λείψει.

Μια χρονιά, βρήκε από κάπου να αγοράσει ένα πλαστικό Χριστουγεννιάτικο Δέντρο σε αρκετά χαμηλή τιμή για τα δεδομένα της εποχής.  Το κουβάλησε με τα χέρια 2 χιλιόμετρα μέχρι να το φέρει σπίτι κι από τότε το στολίζουμε κάθε χρόνο εδώ και 30 χρόνια είτε έχουμε λεφτά είτε όχι τα Χριστούγεννα.

Τη χρονιά που άρχισα να φτιάχνω το δικό μου σπίτι, στο χώρο δηλαδή που μένω και σήμερα, μέσα Οκτώβρη πήγε και μου αγόρασε ένα δίμετρο Χριστουγεννιάτικο Δέντρο για να μη μου λείψει ποτέ. Φέτος το Χριστουγεννιάτικο Δέντρο μου κλείνει τα 10 χρόνια.

Δε με απασχολεί αν έχω ή όχι λεφτά όταν πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, ξέρω πως βρίσκεται τακτοποιημένο στην αποθήκη και με περιμένει να ανοίξω τα κλαδιά του για να το στολίσω. Και το ρεύμα να μου έκοβαν πάλι θα το στόλιζα κι ας μην άναβαν τα λαμπάκια. Γιατί έτσι έχω μάθει. Γιατί χρειαζόμαστε τη χαρά και το χαμόγελο ακόμα και μέσα στη μαυρίλα. Γιατί πρέπει να τη σπάμε τη μαυρίλα όπως μπορούμε

Τώρα θα μου πείτε γιατί σας τα λέω όλα αυτά. Πιθανότατα για να σας δείξω την αξία του πλαστικού Χριστουγεννιάτικου Δέντρου σε εποχή οικονομικής κρίσης. Σήμερα βρίσκεις και πολύ φτηνά Χριστουγεννιάτικα Δέντρα (καλά να είναι η Κίνα), έχουν πέσει στα χέρια μου φυλλάδια με Χριστουγεννιάτικα δέντρα ακόμα και κάτω από 10 ευρώ σε ικανοποιητικές διαστάσεις. Ακόμα κι αν αγαπάς τα αληθινά Χριστουγεννιάτικα Δέντρα κάνε μια χάρη στον εαυτό σου και την οικογένεια σου και αγόρασε ένα πλαστικό Χριστουγεννιάτικο Δέντρο να υπάρχει στην αποθήκη και να σε περιμένει εκεί όταν θα το χρειαστείς. Γιατί μπορεί να συναντήσεις χρόνια που δε θα μπορείς να αγοράσεις αληθινό δέντρο. Γιατί είναι κρίμα να χάσεις το χαμόγελο που σου χαρίζει μέσα στη μαυρίλα της ζωής.

Τα Χριστουγεννιάτικα δέντρα της ζωής μου, μου έχουν κάνει παρέα σε ευτυχισμένα και δυστυχισμένα Χριστούγεννα, είναι όμως πάντα εκεί είτε έχω λεφτά είτε όχι.