4.07.2011 - Updated 17.07.2017 - Μαίρη Χαρίσκου – 2 ΣΧΟΛΙΑ

Ξέχνα όλο το μάρκετινγκ εναντίον του αλατιού και ελα να σου πω γιατί πρέπει να έχεις μερικά κιλά αλάτι στην αποθήκη σου

Ένα από τα πιο αγαπημένα μου παιδικά παραμύθια ήταν εκείνο με την κόρη του βασιλιά που του είπε ότι τον αγαπά όπως το αλάτι, κάτι που αρχικά δυσαρέστησε τον μπαμπά βασιλιά αφού οι άλλες του κόρες τον αγαπούσαν σαν το χρυσάφι και το ασήμι της γης.

Μια και δυο λοιπόν η κόρη αποφάσισε να του δείξει πως είχε άδικο κι έτσι άρχισε να του μαγειρεύει τα πιο λαχταριστά πιάτα σερβιρισμένα σε χρυσα πιάτα με ασημένια μαχαιροπήρουνα αλλά χωρις αλάτι. Ο βασιλιάς δοκίμασε από όλα αλλά δε μπορούσε να φάει κανένα. Και τότε η έξυπνη κόρη του έδωσε να φάει από το δικό της γυάλινο πιάτο φαγάκι που είχε αλάτι και ο βασιλιάς κατάλαβε το λάθος που είχε κάνει και επιβράβευσε την κόρη του για την εξυπνάδα της.

Αλατάκι λοιπόν. Αγαθό φτηνό στις μέρες μας αλλά πανάκριβο στο παρελθόν, αποτέλεσε προϊόν βασικού εμπορίου ίδιας αξίας με τα χρυσάφια και τα ασήμια της γης.

Γενικά δε του πολυδίνουμε σημασία εκτός κι αν βρεθούμε μπροστά στην έλλειψη του. Και την έλλειψη τη δημιουργεί η άμεση ανάγκη συνήθως.

Μια ανάγκη που δε ξέρεις πότε θα σου έρθει κατακούτελα για ένα προϊόν που ουσιαστικά δε χαλάει ποτέ.  Μη ψαρώνεις με τις ημερομηνίες λήξης που μπορεί να δεις. Το αλάτι δε χαλάει.-

Τα παστά και τα βραστά χόρτα με αλάτι σώσανε πολύ κόσμο σε καιρούς πείνας.  Στις μέρες μας το μόνο παστό που βλέπω να κυκλοφορεί ειναι ο παστός μπακαλιάρος για τη μέρα του Ευαγγελισμού, αλλά επειδή ποτέ δε ξέρεις πότε θα σου χρειαστεί να παστώσεις τρόφιμα ή να κάνεις τουρσιά για να μη χαλάσει ότι υπάρχει στον καταψύκτη σου, αποθήκευσε αλάτι.

Κι αν δε σου χρειαστεί για πάστωμα μπορεί να σου χρειαστεί για να απλώσεις στο πεζοδρόμιο αν τύχει και χιονίσει πολύ κάποιο χειμώνα, χαμένο δε θα πάει.

Ένα απο τα προϊόντα που έγινε ανάρπαστο λόγω της ραδιενέργειας απο τη Φουκουσίμα στην Ιαπωνία προσφάτως να ξέρεις πως ήτανε το αλάτι και ο κόσμος περίμενε σαν ζήτουλας σε ουρές για να πάρει ένα σακουλάκι αλάτι.  Και δεν εξαφάνισαν το αλάτι μόνο στην Ιαπωνία, αλλά και στην Κινα (σχετικό βίντεο αλλα και εδω).  Κι επειδή ενα Τσερνομπιλ το έζησες  αν εχεις φτάσει στα πρώτα -άντα, αλλά ποτέ δε ξέρεις αν θα ζήσεις και ένα Κοζλοντούι φρόντισε να έχεις αποθηκευμένο αλάτι καλού κακού.

Η γιαγιά μου κρατούσε στο σπίτι πάντα ένα σακί αλάτι. Κάτι παραπάνω από μένα θα ήξερε…