1.03.2014 - Updated 17.07.2017 - Μαίρη Χαρίσκου

Η εποχή αλλάζει και παλιές σχεδόν ξεχασμένες τάσεις επιστρέφουν στις γειτονιές δημιουργώντας μια νέα οικονομία

Πρέπει να ξεκινήσω αυτό το κείμενο γράφοντας ότι όταν ήμουν πιτσιρίκι στη δεκαετία του ’80 δεν είχαμε σουπερμάρκετ στην περιοχή. Είχαμε μόνο μπακάλικα, μανάβικα, κρεοπωλεία, γαλακτοζαχαροπλαστεία, φούρνους και ψιλικατζίδικα. Α και ένα περίπτερο!

Όταν άρχισα να καταλαβαίνω ότι σε πιο κεντρικές περιοχές είχαν ανοίξει κάτι μεγάλα μαγαζιά που μπορούσες να μπεις μέσα και να ψωνίσεις τα πάντα σε καλύτερες τιμές μου μοιάζαν σαν μαγικά μαγαζιά που ήθελα να πάω ακόμα και για βόλτα, για να τα δω.

Με τα χρόνια οι κινηματογράφοι κλείνανε και τα σουπερμάρκετ πολλαπλασιαζόντουσαν στη θέση τους. Στην περιοχή μου δεν είχαμε κινηματογράφο οπότε δε μπορώ να πω ότι είχαμε και πολλά σουπερμάρκετ. Πάντως είχαμε.

Τα μικρομάγαζα άρχισαν να κλείνουν το ένα μετά το άλλο και έμειναν ελάχιστα.

Έζησα και την εποχή των παχιών αγελάδων που η τάση ήθελε τα μεγάλα σουπερμάρκετ να ανοίγουν στην μέση του πουθενά για να πηγαίνεις με το αυτοκίνητο και να παρκάρεις στα τεράστια πάρκινγκ τους. Αν και για να είμαι ειλικρινής δεν αποτέλεσα μέρος αυτής της τάσης μια και δεν οδηγούσα. Ότι μου την έσπαγε όμως που δε μπορούσα να πάω δεν μπορώ να το αρνηθώ.

Και μετά ξεκίνησε η οικονομική κρίση. Και τα τελευταία χρόνια βλέπω να συμβαίνει κάτι μαγικό. Τα μπακάλικα, τα μανάβικα και τα κρεοπωλεία άρχισαν να πολλαπλασιάζονται στη γειτονιά. Όλα τα άλλα μαγαζιά κλείνανε κι αυτά ανοίγανε.

Αυτή τη στιγμή σε μια περίμετρο 4 τετραγώνων από το σπίτι μου μπορώ να μετρήσω 2 κρεοπωλεία, 2 μπακαλομανάβικα, 2 μανάβικα, 2 μπακάλικα. Τελικά όλα από 2 είναι.

Το αστείο είναι ότι όλα δουλεύουν. Το ακόμα πιο αστείο είναι ότι έχουν τη δυνατότητα να χτυπάνε τις τιμές των σουπερμάρκετ. Δεν έχω ιδέα πως γίνεται αυτό, ίσως να έχει να κάνει με αναπτυγμένο δίκτυο προμηθευτών. Αυτό το μήνα μάλιστα πάει για φούντο και το σουπερμάρκετ της γειτονιάς (Αρβανιτίδης) και δουλεύουν ακόμα περισσότερο.

Δηλαδή και τι να πας να κάνεις στον Αρβανιτίδη; Ουτε σακούλες δεν έχει πια να βάλεις τα πράγματα που ψωνίζεις, αν δηλαδή βρεις αυτό που θέλεις να ψωνίσεις.

Ταυτόχρονα ανοίγουν και κάποια άλλα σουπερμάρκετ περιμετρικά (όχι τόσο κοντά μου) αλλά η τάση είναι διαφορετική, δεν μιλάμε για γνωστές αλυσίδες με πολλά σουπερμάρκετ. Μιλάμε για επωνυμία που διαθέτει 2-3 σουπερμάρκετ και το ένα συνήθως είναι σε μακρινό νομό. Οπότε πάλι είναι στην τάση της μικροκλίμακας μάλλον.

Για να πω την αλήθεια μου αρέσει αυτό που συμβαίνει. Το μόνο που μου λείπει από τη δεκαετία του ’80 είναι τα ψιλικατζίδικα με τα ράφια γεμάτα από κλωστές DMC μέχρι παιδικά ρουχαλάκια και εσώρουχα μινέρβα.