5.08.2017 - Updated 11.01.2019 - Μαίρη Χαρίσκου – 4 ΣΧΟΛΙΑ

Μήπως οι δικές σου προσωπικές συνήθειες σε κάνουν να πιστεύεις ότι όλοι λειτουργούν στις κουζίνες τους με τον ίδιο τρόπο; Έχουμε όλοι τις ίδιες συνήθειες;

Ξεκινάω να γράψω αυτό το κείμενο με πολλή αγάπη, μετά από κάποιο σχόλιο που δέχτηκα γιατί με προβλημάτισε ο τρόπος σκέψης της συγκεκριμένης κυρίας.

Όλοι μας, έχουμε μεγαλώσει σε διαφορετικές οικογένειες, με διαφορετικές συνήθειες, σε διαφορετικά μέρη της χώρας. Άλλοι έχουμε μεγαλώσει σε αστικές οικογένειες και άλλοι συνεχίζουμε να ζούμε σε χωριά.  Άλλοι προερχόμαστε από πλούσιες οικογένειες και άλλοι από φτωχές. Κι ας μη ξεχάσουμε και τους νεόπτωχους, μια ειδική κατηγορία ατόμων που με προβληματίζει συχνά γιατί δε μπορείτε να φανταστείτε τι ζόρι τραβάει.

Όλα αυτά παίζουν σημαντικό ρόλο στις κουζίνες μας. Τις διαμορφώνουν ουσιαστικά. Έτσι, καμιά κουζίνα δε μοιάζει με κάποιου  άλλου, ούτε καν αν είναι στενοί συγγενείς. Δεν είμαστε στατικά όντα, ούτε κλεισμένοι σε ένα κουτί. Στην πορεία της ζωής μας υπάρχουν και θα υπάρξουν πράγματα που θα διαμορφώσουν τις συνήθειες μας στις κουζίνες μας.

Ας δούμε όμως τι μου έγραψε η συγκεκριμένη αναγνώστρια πριν συνεχίσω το μονόλογο μου.

“αρκετά άρθρα περί εξοικονόμησης χρημάτων στην κουζίνα τα βρίσκω περιττά. δλδ ποιος τρώει πάστες ελιάς, γλυκόξινα κρεμμύδια, το απαγορευμένο ζωικό λίπος (κοτόπουλο) και καρότο τουρσί στην καθημερινότητά του ώστε να θεωρηθεί εξοικονόμηση η καλοκαιρινή κονσερβοποίηση αυτών των τροφίμων; περισσότερο σπατάλη μου κάνει που καις ρεύμα και χαλάς πρώτες ύλες για περιττά τρόφιμα που εξυπηρετούν τη λιγούρα κ το σκότωμα ελεύθερου χρόνου, παρά την οικονομία στο σπίτι. το ίδιο ισχύει με το σπιτικό τυρί, τις μαρμελάδες κ.α.”

Καταρχήν να πω ότι η “εξοικονόμηση χρημάτων στην κουζίνα”, δε σημαίνει το ίδιο πράγμα για όλους. Έχουμε διαφορετικές συνήθειες και θεωρούμε διαφορετικά πράγματα απαραίτητα. Αλλιώς θα ζούσαμε όλοι με ψωμί και νερό. Θεωρώ ότι είναι ότι πιο οικονομικό μπορεί να κάνει κάποιος για να γλυτώσει άπειρα χρήματα καθημερινά. Εγώ δε θα το έκανα πάντως.

Κάποιος δε θα μπορούσε να φανταστεί τη ζωή του χωρίς κρασί.  Εγώ ζορίζομαι λίγο αν δεν έχω coca cola να πω την αλήθεια, αλλά σπάνια θα βρεις αλκοόλ στο σπίτι μου. Δεν αγοράζω μοσχαρίσιο κρέας εκτός από κιμά, δεν έχω αγοράσει ποτέ φύλο πίτας και αναρωτιέμαι γιατί πίνει τόσο γάλα ο κόσμος. Όσο για το γιαούρτι, ντάξει, αν είναι ανακατεμένο με κάτι άλλο θα το δοκιμάσω. Επίσης δεν αγοράζω μεγάλα ψάρια. Ποτέ όμως. Καμιά σαρδελίτσα, κανένα γαύρο αλλά ως εκεί. Σιχαίνομαι το ινδοκάρυδο επίσης.

Η Ολυμπία πάλι, δε νομίζω πως μπορεί να ζήσει χωρίς τσίπουρο και τυριά ενώ δε συμπαθεί τα φρούτα. Καθόλου όμως, μόνο να τα κοιτάει θέλει. Αν μπορούσε να τα λουστράρει όπως κάνει με τις κολοκύθες της θα ήταν ευτυχισμένη. Επίσης δε τρώει ντομάτες, δε νομίζω πως θα επιβίωνε στο σπίτι μου που ζούμε μεγάλα χρονικά διαστήματα τα καλοκαίρια με φρούτα και ντομάτες.

Και εγώ και η Ολυμπία, παρ’ όλο που έχουμε εντελώς διαφορετικές συνήθειες στις κουζίνες μας, αγαπάμε το γλυκόξινο κρεμμύδι και τις αποξηραμένες πιπεριές φλωρίνης. Έτυχε. Μπορούμε να εξοικονομήσουμε χρήματα με τους ίδιους τρόπους; Με τίποτα.

Η φίλη και αναγνώστρια Ρούλα, σπέρνει καρότα μεταξύ άλλων. Μπορεί να τα φάει όλα μαζί; Όχι. Μπορεί να τα χωρέσει όλα μαζί στην κατάψυξη της; Πιθανότατα όχι. Εγώ έχω 6 μεγάλες συκιές στο κτήμα. Υπάρχει περίπτωση να μπορώ να τα φάω όλα; Όχι. Άρα κάτι πρέπει να τα κάνω. Προτιμώ τη μαρμελάδα σύκο γιατί ξερά σύκα δε πολυτρώμε και η κομπόστα σύκο δεν ήταν τόσο του γούστου μου, παρότι άρεσε σε άλλους. Επίσης, έχω και δαμασκηνιές και αχλαδιές.

Και μια και είπα για μαρμελάδα, σήμερα στη λαϊκή πουλούσαν 4 κιλά ροδάκινα με 1 ευρώ. Αν τα κάνεις μαρμελάδα, θα βγουν 8 βάζα μαρμελάδας. Ακόμα κι αν προσθέσεις το κόστος της ζάχαρης και του ρεύματος και των καπακιών δεν υπάρχει περίπτωση να σου βγει πάνω 4 ευρώ σύνολο για 8 βάζα μαρμελάδας. Δε ξέρω που μπορείς να αγοράσεις μαρμελάδα από φρούτο με μισό ευρώ το βάζο.

Τώρα όσον αφορά το τυρί. Για ένα παιδί της πόλης σαν εμένα η τυροκομία έχει κάτι το χαριτωμένο που θέλω να το δοκιμάσω ακόμα κι αν αγοράσω το γάλα. Για κάποιον που ζει στην επαρχία ή αποφασίζει να ζήσει στην επαρχία και έχει τη δυνατότητα να πάρει δυο κατσικούλες, το να μάθει να κάνει τυρί είναι ανάγκη. Και μάλιστα μεγάλη ανάγκη. Θα ψάξει να μάθει πως γίνεται το τυρί και θα αναρωτηθεί που θα βρει πυτιά.

Όσον αφορά το λίπος, που η φίλη μας το θεωρεί απαγορευμένο κιόλας, θυμήθηκα κάτι γιορτές που η νύφη μου έψησε τόσο πολύ τα λουκάνικα για να φύγει το λίπος που μετά δε μπορούσε να τα φάει κανείς και νόμιζε πως ήταν χαλασμένα. Άσε που είχε βρομίσει όλη η οικοδομή. Δεν ήταν χαλασμένα. Μας έδωσε πεσκέσι τα υπόλοιπα άψητα. Μια χαρά ήταν τα λουκάνικα. Ελπίζω να μη το διαβάσει αυτό. Αλλά τα λουκάνικα ήταν μια χαρά. Το λίπος νοστιμίζει τα φαγητά.

Δε ξέρω πόσο κακό είναι, στο σπίτι μας πάντα μαγειρεύαμε με λίπος από το κρέας που αγοράζαμε και κανένας μας δεν έχει χοληστερίνη ή κάτι σχετικό. Όταν μαγειρεύουμε κάποιο ψητό και μένει λίπος στο ταψί μαζί με λάδι, το κρατάμε και την άλλη μέρα το βάζουμε στα φασολάκια για παράδειγμα. Πάντα αυτό κάναμε. Οπότε το να κρατήσω το λίπος από το κοτόπουλο, που σε άλλη περίπτωση θα πετούσα, για να μαγειρέψω με αυτό δε μου μοιάζει περίεργο.

Περίεργο θα μου φαινόταν να μαγειρέψω με Φυτίνη. Αυτό το πράγμα δε μπήκε ποτέ στο σπίτι μας και σίγουρα αναρωτιέμαι ποιος το χρησιμοποιεί αλλά ξέρω πως για να κυκλοφορεί τόσα χρόνια στην αγορά σίγουρα θα έχει αγοραστικό κοινό.

Επίσης πολλές φορές μαγειρεύουμε με ηλιέλαιο. Δεν έχει όλος ο κόσμος ελαιόδεντρα για να έχει τζάμπα λάδι. Κι εμείς που έχουμε δε μπορούμε να τις μαζέψουμε, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Μπορεί να είμαστε μια χώρα γεμάτη ελαιόδεντρα και να εξάγουμε κιόλας και να γνωρίζουμε τη διατροφική του αξία και την υπέροχη γεύση του, αλλά την τελευταία φορά που αγόρασα είχε 6 ευρώ το φτηνότερο. Αν δε τα έχεις, θα μαγειρέψεις με ηλιέλαιο που έχει 1,60 και το φαγητό σου θα είναι μια χαρά. Κανένας δε πέθανε επειδή δε χρησιμοποιούσε ελαιόλαδο.

Και για να τελειώσω κάπου εδώ αυτό το μεγάλο κείμενο, θέλω να σας πω, ότι αν τρώγαμε μόνο ότι είναι απαραίτητο, η ζωή μας θα ήταν βαρετή. Σίγουρα δεν είναι όλες οι τροφές απαραίτητες, αλλά τις τρώμε γιατί μας αρέσουν. Κι αν κάτι που έφτιαξες εσύ, μπορεί να σου κόψει τη λιγούρα ή την επιθυμία να σηκώσεις το τηλέφωνο για να πάρεις πιτόγυρο ή να πας στο κοντινότερο ζαχαροπλαστείο για μια πάστα, είναι οικονομία. Αλλά ακόμα κι αν πάρεις το πιτόγυρο ή την πάστα, ή το παγωτό ή τη σοκολάτα ή οτιδήποτε, καλά θα κάνεις. Γιατί το λαχτάρησες.  Αλλά αν το κάνεις κάθε μέρα, δε ξέρω πως θα βγει ο μήνας.

Το διαδίκτυο είναι τεράστιο, υπάρχουν και θα πρέπει να υπάρχουν, πληροφορίες για κάθε ξεχωριστό άνθρωπο, με διαφορετικά γούστα, ανάγκες και συνήθειες. Αλλιώς θα ήμασταν φωτοτυπίες και θα λειτουργούσαμε σα ρομποτάκια με τον ίδιο τρόπο. Σκοπός μου στο SheBlogs δεν είναι να γράφω για τον πολύ κόσμο. Αλλιώς ήξερα τι έπρεπε να γράψω, θα σας είχα τιγκάρει στο clickbait. Σκοπός μου είναι να βρίσκετε πράγματα που δε μπορείτε να βρείτε εύκολα αλλού καθώς και πράγματα που η παράξενη φύση μου θεωρεί για κάποιο λόγο όμορφα, χρήσιμα ή σημαντικά.