24.09.2013 - Updated 19.07.2017 - Μαίρη Χαρίσκου – 1 ΣΧΟΛΙΟ

Αμα νομίζετε ότι το κέρδος είναι απλά η οικονομία κάνετε λάθος, υπάρχει βαθύτερο νόημα πίσω από τα ρούχα για κούκλες

Θα σας πω την αλήθεια. Λίγο εκνευρίζομαι όταν βλέπω νέες γυναίκες που “δε ξέρουν να ράβουν ούτε ένα κουμπί”. Απορώ τι κάνανε λάθος οι μάνες τους γιατί όλα ξεκινάνε από την παιδική ηλικία. Και τις κούκλες.

Θεωρώ λίγο αδιανόητο φυσικά να πιάσεις ένα παιδί και να του πεις “κάτσε να σου μάθω να ράβεις, να πλέκεις κλπ. Δεν υπάρχει περίπτωση να κάτσει θα προτιμήσει να παίξει. Ειδικά με όλη αυτή την τεχνολογία γύρω μας είναι ακόμα πιο δύσκολο.

Αλλά άμα αρχίσεις να φτιάχνεις ρούχα για τις κούκλες του παιδιού θα αρχίσει να σε παρακολουθεί. Γιατί έχει άμεσο συμφέρον να το κάνει. Θα τραβήξεις την προσοχή του. Θα γίνει η ίδια η διαδικασία παιχνίδι και θα αρχίσει να συμμετέχει, να σου προτείνει, να λέει τη γνώμη του.

Άμα μπει στο τρυπάκι το παιδί μετά μπορείς σιγά σιγά να το προχωρήσεις. Σταδιακά να αρχίσεις να του μαθαίνεις να περνάει την κλωστή στη βελόνα για να σε βοηθήσει, μετά να αρχίσεις να του μαθαίνεις να κάνει κόμπο στην κλωστή και στη συνέχεια να ράβει. Στην αρχή θα είναι άγαρμπα όλα όμως σιγά σιγά θα συνηθίσει και θα βελτιωθεί. Στη συνέχεια μπορείς να του μάθεις να προσθέτει κουμπάκια ή χάντρες.

Όπως μεγαλώνει το παιδί και αν του κρατήσεις το ενδιαφέρον και δε το νιώθει ως καταναγκαστικά έργα μπορείς να αρχίσεις να κάνεις το ίδιο και με το πλέξιμο, ειδικά το βελονάκι που δεν χάνεις θηλιές είναι σούπερ εύκολο για τα παιδιά αν το δοκιμάσεις με χοντρή κλωστή.

Όσο το παιδί καταφέρνει να φτιάχνει πράγματα τόσο θα θέλει να του δείχνεις περισσότερα για να φτιάξει αυτό που φαντάζεται.

Μέσα από το παιχνίδι κερδίζονται οι τεχνικές. Και όχι το παιδί σου δεν είναι πολύ μικρό για να μάθει τέτοια πράματα, πάντα οι μανάδες τα μάθαιναν στα παιδιά σε μικρή ηλικία, όταν τα παιδιά ήταν ακόμα του χεριού τους.

Κάθε μάνα ξέρει το παιδί της και μπορεί να καταλάβει αν έχει την υπευθυνότητα να χειριστεί βελόνες και ψαλίδια.  Κανονικές βελόνες και κανονικά ψαλίδια. Έχουμε κάνει τα παιδιά λίγο ηλίθια με όλα αυτά τα “κατάλληλα για παιδιά” ψαλίδια που αν προσπαθήσουμε να κόψουμε κάτι εμείς και να τα χειριστούμε θα τσακίσουν τα νεύρα μας. Αυτά χρησιμοποιούνται μόνο στο αρχικό στάδιο, μετά τα παρατάμε και πιάνουμε τα κανονικά, τα παιδιά δεν είναι ηλίθια, είναι απλώς μικρά.

Προσωπικά ήξερα να ράβω, να κεντάω και να πλέκω πριν τα 10 μου. Δεν είχα τη θεία φώτιση, τη μαμά Ισμήνη είχα που έπαιζε μαζί μου και προσπαθούσα να τη μιμηθώ.

Η μαμά Ισμήνη δεν είχε ραπτομηχανή αλλά άμα είχε ξέρω πως θα μου μάθαινε να τη χειρίζομαι στις ίδιες ηλικίες. Και όχι τα παιδιά δεν είναι μικρά για να μάθουν να ράβουν με ραπτομηχανές. Μπορεί εγώ να μην έμαθα αλλά όταν ήμουν μικρή ήταν η χρυσή εποχή του φασόν και έβλεπα διάφορα παιδιά 11-12 χρονών να δουλεύουν κανονικά επαγγελματικές ραπτομηχανές και να βγάζουν παραγωγή. Φυσικά αυτό χρειάζεται μεγαλύτερη επιτήρηση αλλά μπορεί να γίνει αν υπάρχει η διάθεση.