23.02.2012 - Μαίρη Χαρίσκου – 5 ΣΧΟΛΙΑ

Πως αισθάνεται ένα παιδί της πόλης όταν φεύγει στο χωριό; Πόσο γρήγορα προσαρμόζεται; Πάμε να δούμε τι λέει η Νεκταρία

Η Νεκταρία μας άφησε αυτό το πολύ όμορφο σχόλιο για τη φυγή της στο χωριό σε κάποιο κείμενο μας και αμέσως αποφάσισα πως πρέπει να γίνει μια ξεχωριστή δημοσίευση η εμπειρία της. Μάλιστα της ζήτησα να μας γράψει κι άλλα κείμενα όποτε έχει διάθεση για να μάθουμε κι εμείς μέσα από τη δική της εμπειρία.

Πάμε να δούμε τι μας είπε όμως…

Γεννημένη και μεγαλωμένη στην πόλη μέχρι τα είκοσι μου χρόνια έμαθα σε ένα άλλο τρόπο ζωής. Πίστευα πως στο χωριό η ζωή είναι δύσκολη και χωρίς ουσία.

Γνώρισα όμως και αγάπησα έναν άνθρωπο του χωριού. Εκείνος μη θέλοντας να μου χαλάσει το χατίρι, συμβιβάστηκε και ήρθε μετά το γάμο μας να ζήσουμε στην πόλη. Αποκτήσαμε δυο παιδιά και τα χρονιά περνούσαν. Κάποια στιγμή μου εξέφρασε την επιθυμία του να μετακομίσουμε στο χωριό. Ήμουν αρνητική. Τον έβλεπα να νοσταλγεί τη ζωή στο χωριό και να μοιάζει με θηρίο που το είχαν αιχμαλωτίσει σε ένα κλουβί.

Καθώς τα παιδιά μεγάλωναν έβλεπα και εκείνα να έχουν μια τάση προς το χωριό. Στις διακοπές τα πρόσωπα τους έλαμπαν. Και στην επιστροφή ήταν σιωπηλοί και μουντοί.
Πήρα τη γενναία για μένα απόφαση να τους κάνω το χατίρι και να κάνουμε την προσπάθεια στο χωριό που μου ζητούσαν.
Πουλήσαμε το σπίτι στην πόλη και φτιάξαμε ένα σπίτι στο χωριό μέσα σε ένα κτήμα 1000 τμ.

Τον πρώτο χρόνο νόμιζα πως πνίγομαι δεν μου άρεσε τίποτα στο χωριό. Μονότονα και απελπιστικά. Μου έλειπε η πόλη, οι βόλτες στα μαγαζιά, η λαϊκή, οι καφετερίες, τα εστιατόρια, τα πάντα…

Ώσπου μια μέρα πήγαμε επίσκεψη σε ένα συνάδελφο του άντρα μου. Τα παιδιά ξετρελάθηκαν με μια κλώσσα που είχε 7 πουλάκια και η γυναίκα του τους την χάρισε.
Αυτό ήτα… ασχολιόμασταν όλοι με την κότα και τα πουλιά. Να τα ταΐσουμε να τα κλείσουμε το βράδυ, να τα προσέχουμε.

Έτσι ξεκίνησα να έχω τα πρώτα ζώα μου και όταν μεγάλωσαν τα πουλάκια έφτιαξα το πρώτο κοτέτσι στον κήπο με πέντε κότες και ένα κόκορα (το άλλο κοκοράκι το φάγαμε ένα κυριακάτικο μεσημέρι).

Τα πρώτα δικά μου αυγά με γέμισαν χαρά.

 

Η Κανέλα της Νεκταρίας

Και τον επόμενο χρόνο ζήτησα για δώρο γενεθλίων από τον άντρα μου μια γιδουλα. Την έφερε εκείνο το πρωινό με μια κόκκινη κορδέλα στα κέρατα. Η χαρά μου απερίγραπτη. Την βγάλαμε Κανέλα.  Για τα παιδιά ούτε λόγος, δεν το συζητάω τρελάθηκαν. Η Κανέλα μας έκανε πέρσι το καλοκαίρι ένα όμορφο κατσικάκι.
Και ήταν η αιτία που ξεκίνησα να ασχολούμαι ενεργά πια με την αγροτική, και εγώ και ο σύζυγος, αν και είναι δημόσιος υπάλληλος.

Ο πατέρας μου μου έδωσε ένα χωράφι επτά στρεμμάτων λίγο έξω από το χωριό με μικρές ελιές και εκεί έφτιαξα ένα αγρόκτημα και μετέφερα όλα μου τα ζώα για να μπορούν να έχουν άπλα και βοσκή.
Σήμερα έχω γιδουλες, πρόβατα, περιστέρια, πάπιες, κότες και θα αποκτήσω κουνελάκια, γουρουνάκια και μοσχαράκι.

Φυτεύω τα πάντα και η οικογένεια μου είναι λίγο πριν το στάδιο του να είναι αυτάρκης.

Ευχαριστούμε την Νεκταρία για όσα μοιράστηκε μαζί μας. Αν θέλεις να μοιραστείς μαζί μας μια ανάλογη εμπειρία επικοινώνησε μαζί μας, όλοι εμείς χρειαζόμαστε την εμπειρία σου όπως έκανε η Νεκταρία ή ο Γρηγόρης.