15.07.2013 - Updated 16.07.2017 - Μαίρη Χαρίσκου – 2 ΣΧΟΛΙΑ

Χρυσαφένιο υπέροχο και θρεπτικό Σιτάρι. Η διαδικασία από το χωράφι στην κατσαρόλα. Φέτος. Με τα χέρια μόνο…

Σιτάρι. Το όμορφο θεπτικό χρυσάφι στους καλοκαιρινούς αγρούς. Το βλέπουμε συνήθως από μακριά. Ίσως κόψουμε και μερικά κλαδιά για το βάζο. Ως εκεί. Μετά απλά αγοράζουμε αλεύρι και ψωμί. Τα ενδιάμεσα στάδια τα αναλαμβάνουν μηχανές.

Φέτος πήγα πίσω όμως. Πολύ πίσω. Πριν τις μηχανές. Και ακόμα πιο πριν μην σου πω. Γιατί γνωρίστηκα με το σιτάρι. Μας σύστησε η μαμά Ισμήνη και γνωριστήκαμε και αγαπηθήκαμε.

Είχε σπαρμένο χρυσαφένιο σιτάρι απέναντι από το κτήμα. Μια μέρα το μαζέψανε. Όχι όλο όμως. Γύρω από τα δέντρα είχαν αφήσει αρκετό γιατί δε πήγαινε το μηχάνημα. Σκεφτήκαμε να μαζέψουμε λίγο για τα κουνέλια πριν να το τσακίσουν όλο τα κατσίκια που ακολουθούν το θερισμό.

Σε όλες τις χώρες του κόσμου μια παράδοση υπάρχει για χιλιετίες. Κατά το θερισμό αφήναν σιτάρι 2 μέτρα από το δρόμο για τους διαβάτες και μετά τον κανονικό θερισμό ακολουθούσαν οι φτωχοί και τα πιτσιρίκια και μαζεύαν ότι σιτάρι έπεφτε στο χωράφι.

Και φέτος μαζέψαμε. Και μετά αποφασίσαμε να φάμε και εμείς λίγο σιτάρι. Και κάπως έτσι γνωρίστηκα με το σιτάρι.

Αρχικά έπρεπε να απελευθερώσουμε το θρεπτικό σιταράκι από τα κλωνάρια του. Έβαλα μερικά κλωνάρια σε μια μεγάλη λεκάνη και άρχισα να τα κοπανάω με ένα μεγάλο μπουκάλι αναψυκτικού που είχα μέσα ρύζι. Σιγά σιγά τα κλωνάρια άρχισαν να μαλακώνουν και ο καρπός να απελευθερώνεται. Αφού τα κοπάνησα για αρκετή ώρα η μαμά Ισμήνη άρχισε να τα ανακατεύει απαλά με το χέρι της και να μαζεύει στην επιφάνεια τα περισσότερα κλωνάρια και να τα βγαζει από τη λεκάνη για τα κουνέλια.

Μετά βγήκα στο μπαλκόνι κι άρχισα να λιχνίζω το σιτάρι στον αέρα. Σήκωνα δηλαδή μια ποσότητα με το χέρι μου και την άφηνα να ξαναπέσει στη λεκάνη τα ελαφριά χμχμχμ τσόφλια και κλωναράκια άρχισε να τα πέρνει ο αέρας. Έτσι σιγά σιγά και με υπομονή το σιτάρι μου καθάρισε και ζύγισα μισό κιλό ωραιότατο και φρεσκότατο σιταρι για να μαγειρέψουμε και να φάμε.

Το έπλυνα καλά και το άφησα να φουσκώσει ένα ολοκληρο βράδυ. Την επόμενη μέρα το έβρασα και το φάγαμε με ζάχαρη και κανέλλα.

Το κέρδος ολου αυτού δεν ήταν το μισό κιλό σιτάρι, παρόλο που ήταν τζάμπα τροφή στην ουσία, αλλά όλη η διαδικασία. Τώρα πια το σιτάρι δε μου είναι κάτι άγνωστο και απομακρυσμένο. Τώρα ξέρω πως μπορώ να το κάνω τροφή ακόμα και μόνη μου.

Τώρα πια γνωρίστηκα με το σιτάρι και το αγάπησα περισσότερο. Ένας ακόμα κρίκος της σπασμένης αλυσίδας μπήκε στη θέση του.