6.04.2010 - Updated 19.07.2017 - SheBlogsTeam

Η Ανάσταση γίνεται στην ψυχή μας, όχι στα εφέ. Μήπως πρέπει όλοι να αλλάξουμε νοοτροπία;

Το Πάσχα είναι γιορτή χαράς, θρίαμβος, νίκη της ζωής στο θάνατο. Δε θα ασχοληθώ με τη φιλοσοφική θεώρηση του θέματος. Εννοείται πως οι ειδικοί μπορούν να μας τα εξηγήσουν όλα αυτά με πληρότητα. Εμείς να τα βιώσουμε μόνο μπορούμε, ο καθένας κατά τα πιστεύω του. Εκείνο που με απασχολεί εδώ και χρόνια είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε την Ανάσταση. Η συμπεριφορά μας την ώρα που ακούγεται το ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ.

greek-easter

Photographer: Klearchos Kapoutsis

Νιώσαμε φρίκη χτες ακούγοντας στις ειδήσεις τόσους θανάτους και τραυματισμούς νέων ανθρώπων από αυτοσχέδια βεγγαλικά και κροτίδες. Είναι απίστευτη η επιπολαιότητα των ίδιων και τρομερή η ατυχία αυτών που τυχαία βρέθηκαν κοντά τους. Τον κίνδυνο να χάσουν το πιο πολύτιμο αγαθό, τη ζωή, τον παραβλέπουν. Για ποιο λόγο; Για να πετάξουν κάποια κροτίδα, να εκτονωθούν (;), να γιορτάσουν (;), να τηρήσουν το έθιμο (;), να ακουστεί παντού η Ανάσταση; Δε γίνεται να κατανοήσω αυτή τη συμπεριφορά.

Εδώ και κάμποσα χρόνια είχαμε επιφύλαξη να πάμε στην Ανάσταση γι’ αυτό ακριβώς το λόγο. Ψάχναμε να βρούμε κανένα εκκλησάκι ήσυχο και κατά το δυνατόν ασφαλές. Είχαμε βρεθεί κάποια στιγμή σε μεγάλη εκκλησία επαρχιακής πόλης όπου υπήρχε πολύς κόσμος, σταθήκαμε σε έναν κενό χώρο στο πλάι της εκκλησίας να ακούσουμε τη λειτουργία και είναι αξιοθαύμαστο πως βγήκαμε σώοι από αυτό που γινόταν εκεί. Ως και δυναμίτη ρίχνανε. Πραγματικά εμπόλεμη ζώνη.

Δε μας αφορούσε από κει και πέρα όλο αυτό. Ας καθήσουμε σπίτι μας καλύτερα, για να επιβιώσουμε. Είναι τουλάχιστον ανόητο να “παίζεις” τη ζωή σου κορώνα γράμματα. Υπάρχουν εκκλησάκια όπου οι ώρες αυτές είναι όπως πρέπει να είναι, αλλιώς ας λείπει.

Φέτος, βρεθήκαμε σε ένα μικρό ξωκκλήσι. Ούτε 15-20 άτομα δε χωρούσε μέσα. Η Ανάσταση έγινε στις οχτώμιση. Δεν είχε βραδιάσει ακόμα, όταν ξεκίνησε. Είχαμε μαζευτεί γύρω στα 100-150 άτομα, ο παπάς, ένας νεαρός ιερέας, σταμάτησε κανα-δυο φορές για να εξηγήσει τι θα ακολουθήσει, έγινε η Ανάσταση και έψαλλαν όλοι μαζί οι παρευρισκόμενοι (φανταστείτε την ατμόσφαιρα) και τέλος με την προτροπή του ιερέα προσκυνήσαμε όλοι, μας ευχήθηκε, μίλησε λίγο στους πιστούς και φύγαμε για τα σπίτια μας με υπέροχα συναισθήματα. Για όσους με θεωρούν υπερβολική, έχω να πω, πως τέτοια κατάνυξη και ψυχική ευφορία είχα σπάνια νιώσει.

Τι χρειάζονταν λοιπόν τα βεγγαλικά και οι φωταψίες που λέει και η Γεωργία Βασιλειάδου στην Καφετζού; Είχαμε την καμπάνα. Έφτανε.

Γιατί ακόμα και στα μικρότερα χωριά γίνεται αυτός ο κακός χαμός; Γιατί
προβάλλεται τόσο από τα ΜΜΕ κάθε χώρος, νησιωτικός ή ηπειρωτικός, όπου θα γίνει ομοβροντία , είναι εκπληκτικό το θέαμα, κλπ., κλπ….; Αυτό είναι η Ανάσταση; Ή μήπως είναι ένας τρόπος προσέλκυσης τουριστών – έστω του θρησκευτικού τουρισμού – που ελπίζουν να ζήσουν μια διαφορετική εμπειρία, να βρεθούν σε ένα σώου, για να πουν μετά πόσο ωραία περάσανε; Και ο
κίνδυνος;

Το έχουμε παρακάνει. Η Ανάσταση γίνεται στην ψυχή μας, όχι στα εφφέ. Μήπως πρέπει όλοι να αλλάξουμε νοοτροπία;

Το κείμενο μας το έστειλε η αναγνώστρια του SheBlogs Χρυσούλα ΧΑΔ.