2.08.2017 - Μαίρη Χαρίσκου

Μπορεί το καλοκαιράκι τα σχολεία να κλείνουν και να κλειδώνουν τις πόρτες τους, αλλά είναι όντως άδεια χωρίς παιδιά;

Δεν υπάρχει περίπτωση να βγεις κάποιο πιτσιρίκι την άνοιξη που να μην περιμένει με ανυπομονησία να φτάσει η μέρα που θα κλείσουν τα σχολεία. Μεγάλος ο φόρτος διαβάσματος από το Σεπτέμβρη και τα έρμα φτάνουν στα όρια τους. Ανυπομονούν να κλείσουν επιτέλους τα σχολεία για να ελευθερωθούν και να κάνουν ότι θέλουν χωρίς να χρειάζεται να πηγαίνουν στο σχολείο.

Ποιος θα τα κατηγορήσει άλλωστε; Κι εμείς, οι μεγάλοι, με την ίδια ακριβώς ανυπομονησία περιμένουμε να φτάσουν οι ημέρες των διακοπών μας για να ξεκουραστούμε και να αλλάξουμε παραστάσεις. Όσοι είναι τυχεροί και δουλεύουν τουλάχιστον.  Οι υπόλοιποι συνεχίζουν να ζουν σε μια αδιάκοπη μη υγιή κατάσταση που δε τους επιτρέπει ούτε να αλλάξουν παραστάσεις, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας.

Πρόσεξες τις αυλές των σχολείων τελευταία;

Ενώ θα περίμενε κανείς λοιπόν, τα παιδιά να μη πλησιάζουν καν τα σχολεία τους η πραγματικότητα αποδεικνύει το αντίθετο θεαματικά. Ίσως να φταίει η οικονομική κρίση και τα παιδιά δε πηγαίνουν διακοπές όσο καιρό πήγαιναν παλιότερα, δε ξέρω. Το θέμα είναι πως οι αυλές των σχολείων κάθε άλλο παρά άδειες είναι.

Περνούσα προχθές έξω από το δημοτικό που πήγαινα μικρή. Δεν είναι δρόμος που συνηθίζω να περνάω για να πω την αλήθεια, έτυχε να έχω μια δουλειά στη συγκεκριμένη γειτονιά. Κι έπαθα ένα μικρό σοκ.  Το σχολείο δε θύμιζε σε τίποτα κλειστό σχολείο από μακριά. Η αυλή του ήταν γεμάτη παιδιά αυγουστιάτικα. Παίζανε, φώναζαν, γελούσαν. Πανζουρλισμός γινότανε πραγματικά. Μέτρησα τουλάχιστον 5 μπάλες εδώ κι εκεί. Άλλα παιδιά παίζανε μπάσκετ στο γήπεδο της αυλής, άλλα τους κοιτούσαν από τις κερκίδες και μιλούσαν μεταξύ τους.

Παραπέρα έβλεπες μια παρέα κοριτσιών να παίζει βόλεϊ, όχι σε γήπεδο, γιατί δε διέθετε γήπεδο βόλεϊ το συγκεκριμένο σχολείο. Δε τις πείραζε φυσικά, είχαν μπάλα και μπορούσαν να παίξουν όπου ήθελαν. Όσο προχωρούσε το βλέμμα σου, έβλεπες διάφορα πηγαδάκια από παρέες παιδιών. Δε ξέρω αν ήταν όλα του δημοτικού ή ελαφρώς μεγαλύτερα, πάντως όλα δεν ήταν μεγαλύτερα από τα 12-14 ετών. Μια γεμάτη και χαρούμενη σχολική αυλή μέσα στο κατακαλόκαιρο.

Κι όπως πλησίασα περισσότερο, είδα την κλειδωμένη πόρτα. Μια χοντρή αλυσίδα με βαριά κλειδαριά εμπόδιζε την είσοδο στην αυλή του σχολείου. Και την ίδια στιγμή μια πιτσιρίκα σκαρφάλωνε τα κάγκελα της πόρτας και έμπαινε στην αυλή του σχολείου. Του δικού της σχολείου. Γιατί τα σχολεία ανήκουν σε αυτούς που τα χρησιμοποιούν. Και το χαμόγελο μου έγινε ακόμα πιο πλατύ. Θυμάμαι κι εμένα να σκαρφαλώνω για να μπω στο σχολείο μου το καλοκαίρι.

[xorinside]

Το ακόμα πιο περίεργο, είναι πως η περιοχή μου έχει ανοιχτά γήπεδα σε διάφορα σημεία. Δεν ήταν δηλαδή η μόνη τους επιλογή το να σκαρφαλώσουν τα κάγκελα του σχολείου για να μπουν σε ένα κλειστό σχολείο. Τουλάχιστον όταν σκαρφαλώναμε εμείς δεν είχαμε άλλη επιλογή, ήταν νέα περιοχή τότε χωρίς άλλους χώρους που να είχαν γήπεδα, κάτι κούνιες είχαμε μόνο στην αυλή της εκκλησίας. Τώρα όμως έχει και μάλιστα όχι λίγα. Τριγύρω μου έχω ανοιχτά γήπεδα μπάσκετ σε 2-3 σημεία και δεν είναι τα μόνα. Θα βρεις και γήπεδο ποδοσφαίρου, γήπεδα τένις, ακόμα και κολυμβητήριο. Κι όλα αυτά είναι στα 500-600 μέτρα από το συγκεκριμένο σχολείο.

Όμως τα παιδιά θέλουν την αυλή του σχολείου τους. Γιατί είναι δεμένα με αυτήν, την ξέρουν, τη ζουν όλο το χειμώνα ανάμεσα στα μαθήματα τους. Και το καλοκαίρι μπορούν να τη χαρούν όσες ώρες θέλουν, χωρίς να χτυπήσει κανένα κουδούνι που θα τους ενοχλήσει και θα χαλάσει τη διασκέδαση τους.

Μήπως πρέπει να κρατάμε τα σχολεία ανοιχτά το καλοκαίρι;

Κι αναρωτιόμουν αν όντως πρέπει να παραμένουν κλειστά τα σχολεία το καλοκαίρι. Ειδικά αν τα παιδιά τα θέλουν ανοιχτά για να περνάνε ευχάριστα τις ώρες τους. Πιθανότατα θα χρειαζόταν κάποιος φύλακας για να προσέχει μήπως γίνουν φθορές. Ίσως θα μπορούσαν να γίνονται και εξωσχολικά μαθήματα δημιουργικής απασχόλησης. Θα μπορούσαν να ζωγραφίζουν ή να κάνουν θέατρο ή να κάνουν αθλητικές διοργανώσεις. Χωρίς το άγχος των μαθημάτων και χωρίς να είναι υποχρεωτικό, θα το έβλεπαν ως παιχνίδι και θα τους άρεσε.

Εντάξει καταλαβαίνω πως αυτό θα είχε κόστος και η παιδεία πάει κατά διαόλου. Κι ίσως να μη χρειαζόταν να γίνει σε κάθε σχολείο. Θα μπορούσε να γίνεται επιλεκτικά σε διάφορες γειτονιές έτσι ώστε τα παιδιά που δε μπορούν να πάνε διακοπές να έχουν μια διέξοδο.

Προσωπικά πάντως το χάρηκα πάρα πολύ που τα έβλεπα να παίζουν στην αυλή του κλειδαμπαρωμένου σχολείου τους αντί να σερφάρουν στο internet και το facebook ή να παίζουν παιχνίδια στα κινητά και τα tablet τους. Ήταν… τόσο… φυσιολογικό για τις συγκεκριμένες ηλικίες.