5.03.2017 - Μαίρη Χαρίσκου

Είναι φορές που μόνο εσύ μπορείς να βάλεις τελεία, να πας αντίθετα στο ρεύμα, για να προστατέψεις τον εαυτό σου από το δηλητήριο που ρέει.

Αγαπητό μου ημερολόγιο, σήμερα έφτιαξα την κεραία της τηλεόρασης. Κάτι είχε πάθει πριν 3 μήνες και δεν έβρισκα χρόνο τόσο καιρό να ασχοληθώ κι ας ήξερα πως ήταν 5 λεπτά υπόθεση. Ίσως η έλλειψη χρόνου να ήταν και δικαιολογία. Η αλήθεια είναι πως δε μου λείπει γιατί είχα περάσει δέκα ολόκληρα χρόνια χωρίς τηλεόραση, τα δυο τελευταία χρόνια την ξανάβαλα στο σπίτι για καμιά ταινία και δεν της έχω μεγάλη υπόληψη για να είμαι ειλικρινής. Κι αν δεν ερχόταν η μάνα μου για να μαζεύει το γάτο μου τα απογεύματα που λείπω, δε θα τη διόρθωνα. Μα εκείνο το «κάθομαι σαν τη βουβή μόνη στο σπίτι σου» μου έκατσε κι εμένα στο λαιμό και το πήρα απόφαση σήμερα να τη φτιάξω για να βλέπει όσο λείπω.

Το δηλητήριο της πολιτικής στην τηλεόραση

Η αλήθεια είναι πως η τηλεόραση, πέρα από το ότι είναι χάσιμο χρόνου, κάνει κακό στην υγεία μου. Με φθείρει. Μου δημιουργεί περισσότερο άγχος, ανησυχία, φόβο, μελαγχολία, αντικειμενικά με τρομοκρατεί. Θυμάμαι στις αρχές της οικονομικής κρίσης, συγγενικό μου άτομο να μου λέει ότι όταν βλέπει ειδήσεις νιώθει ότι βλέπει τέρατα έτοιμα να την κατασπαράξουν, πόσο δίκιο είχε τελικά.

Αποχή από τον σχολιασμό της πολιτικής στο Facebook

Τις προάλλες ένας φίλος από το Facebook γιόρταζε μια ολόκληρη εβδομάδα μη σχολιασμού πολιτικών post και χαιρόταν. Είναι πραγματικά τεράστιο κατόρθωμα αυτό αν έχεις συνηθίσει να συμμετέχεις σε τέτοιες κουβέντες. Δεν υπήρχε πάντα η πολιτική στα social media. Ήταν μια χαρωπή και δημιουργική εποχή τότε, πλακωνόμασταν για άλλα πράγματα που τώρα μοιάζουν αστεία, η εποχή της αθωότητας όπως λέμε οι παλαιότεροι στο χώρο.

Πως μπήκε η πολιτική στο Internet και τα Social Media

Αντικειμενικά έζησα σχεδόν όλες τις εποχές στο ίντερνετ από τότε που πληρώναμε με την ώρα και φοβόσουν να ανοίξεις το λογαριασμό του ΟΤΕ. Έζησα και από πολύ κοντά την είσοδο της πολιτικής στα blogs και τα social media. Μας ψάρευαν. Κανονικά. Έβλεπαν ποια άτομα έχουν επιρροή με τον έναν ή τον άλλο τρόπο και μας ψάρευαν. Λέω πολλές φορές χαριτολογώντας πως μ’ αυτά και μ’ αυτά είχα φίλους και γνωστούς στις 3-4-5-δε θυμάμαι πόσες κυβερνήσεις. Το θέλαμε τότε, το θεωρούσαμε άνοιγμα στον κόσμο, το επικροτούσαμε.  Για να στο τοποθετήσω και χρονικά συνέβη κάπου πριν τον ΓΑΠ.

Τα κιτρινιάρικα blogs που δήθεν ήταν διαφορετικά από τα επίσημα site

Λίγο πριν είχε αρχίσει να γιγαντώνεται και η φάση με τα κιτρινιάρικα blogs, αυτά της οκάς ντε που δεν έχουν τίποτα δικό τους να γράψουν αλλά συνεχίζουν να υπάρχουν και δημοσιεύουν 100 κείμενα τη μέρα με τίτλους «ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΡΙΝ ΤΟ ΑΠΟΣΥΡΟΥΝ» ή «ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ!» κλπ και αναδημοσιεύουν το ένα το άλλο όταν δε κλέβουν εμάς. Τα είχαμε πολεμήσει στις αρχές τους αλλά έπαιζε πολύ χρήμα για να τα νικήσουμε. Οκ! έφταιγε και το χαμηλό διανοητικό επίπεδο  της χώρας, πραγματικά δε περίμενα ότι ο μέσος όρος παίζει τόσο χαμηλά που αρέσκεται να τον δουλεύουν αλλά οκ, περί ορέξεως κολοκυθόπιτα.

Συνέβη και στις καλύτερες οικογένειες

Ακόμα και το sheblogs, στην πρώτη φάση του είχε κομμάτια πολιτικής και ενημέρωσης, δεν ήμουν σίγουρη τι ήθελα να το κάνω, σκεφτόμουν πως φταίει η έλλειψη σοβαρής πληροφορίας για τα κιτρινιάρικα. Και μετά ήρθε η συνειδητοποίηση πως θέλω να απέχω από όλα αυτά. Προτίμησα πιο διαχρονικά πρακτικά και χρήσιμα θέματα. Αλλά δε συνέβη το ίδιο και στα social media. Κάποιος θα άνοιγε πολιτικό θέμα από κάτι που άκουσε στην τιβί, θα σε τσίτωνε, θα παρασυρόσουν, θα απαντούσες ή θα έγραφες κάτι άλλο εσύ επειδή διαφωνούσες και όλο αυτό το πράγμα τελειωμό δεν είχε, ειδικά στις δύσκολες εποχές που ζούμε. Κι όλο σκεφτόμουν ότι εγώ δε βλέπω τηλεόραση γιατί δεν αντέχω αυτό το πράγμα, με δηλητηριάζει, πως έχω καλύτερα πράγματα να κάνω με το χρόνο μου. Και κοίτα που τώρα το έχω και στο ίντερνετ κάθε μέρα θέλω δε θέλω.

Αποτοξίνωση

Η συνήθεια είναι κακό πράγμα, χρειάζεται αρκετός χρόνος και για να σταματήσεις κάποια αλλά και για να δημιουργήσεις μια νέα. Μα για να ξανάρθω στο φίλο που γιόρταζε τη μια βδομάδα μη σχολιασμού πολιτικών κειμένων, αυτό το πράγμα κάνει κακό στην υγεία μας. Μας έχει μονίμως στην τσίτα, νευριασμένους, έτοιμους να χυμήξουμε. Και εκεί κάπου πριν ή μετά τα 40 φέρνει μαζί και πραγματικά προβλήματα υγείας όλο αυτό. Δε θα ξεχάσω πριν λίγα χρόνια που έγινα θαμώνας νοσοκομείου λόγω προβλημάτων υγείας του πατέρα μου, πόση εντύπωση μου είχαν κάνει οι 40ρηδες ασθενείς. Σαν τις μύγες έπεφταν και το είχα συζητήσει με κάποιους γιατρούς του νοσοκομείου.  Νομίζω τότε συνειδητοποίησα για πρώτη φορά πως πρέπει να κόψω τη ροή του δηλητηρίου. Κι ακόμα το προσπαθώ, δε με θεωρώ «καθαρή» γιατί όλο και θα μπω στον πειρασμό να σχολιάσω κάτι μια στις τόσες.

Πραγματικά μετά από τόσα χρόνια κρίσης δε με ενδιαφέρει καν τι διάολο γίνεται σε πολιτικό επίπεδο. Δε θέλω να ξέρω, δε θέλω να ακούω, δε θέλω να μαθαίνω. Κουράστηκα. Νιώθω ότι μου κλέψανε τα πιο δημιουργικά χρόνια της ζωής μου και με ανάγκασαν να ασχολούμαι με τις χαζομάρες τους καθημερινά. Φτάνει.Είναι ελεεινό. Πιο ελεεινό κι από την ίδια την κρίση. Ξεφτιλίστηκε το θέμα βρε παιδί μου, το τερματίσαμε, όχι άλλο κάρβουνο!

Πας να πεις μια κουβέντα με έναν άνθρωπο και 9 στις 10 γυρνάει στην πολιτική είτε επειδή άκουσε κάτι στην τιβί, είτε επειδή διάβασε κάτι στο ίντερνετ. Αυτό το πράμα δεν είναι υγιές, είναι καταστροφικό, ο κόσμος γύρω μας παραμιλάει και η υγεία του καταρρέει.

Βγάλε το δηλητήριο της πολιτικής από τη ζωή σου

Δε ξέρω πόσα χρόνια ζωής μου μένουν, ίσως λίγα, ίσως πολλά. Κάπως θα καταφέρω να επιβιώσω παρ’ όλες τις στερήσεις που μας χάρισε η οικονομική κρίση ακόμα κι αν τρώω μακαρόνι με φακές εναλλάξ, που δε το κόβω να τελειώνει όσο ζω. Αλλά ρε φίλε, όχι! δε θα ψοφήσω πριν την ώρα μου από το δηλητήριο που μας ποτίζουν καθημερινά. Έχω κατεβάσει ρολά πλέον για να προστατέψω τον μικρόκοσμο μου και κατ’ επέκταση την υγεία μου, προτιμώ να βλέπω όμορφες εικόνες, να ακούω όμορφους ήχους που με ηρεμούν, να δημιουργώ ή να βλέπω άλλους δημιουργικούς ανθρώπους, να μαθαίνω, να γελάω, να ζω. Όπως μπορώ. Γιατί εγώ δεν ήρθα σε αυτόν τον πλανήτη για να αναλώνομαι μέρα-νύχτα με τις αηδίες των πολιτικών. Κι ας τις λούζομαι αναγκαστικά. Το μυαλό και την ψυχή μου μόνο εγώ μπορώ να τα προστατέψω κι αυτά τουλάχιστον, δεν τους ανήκουν.