19.07.2015 - Updated 6.08.2017 - Μαίρη Χαρίσκου – 2 ΣΧΟΛΙΑ

Όλοι οι crafters παθιαζόμαστε με πολλά διαφορετικά πράγματα, αυτή είναι η μόνη αλήθεια. Καιρός για περικοπές και αλλαγή πλεύσης.

Ακόμα κι αν δε φτάσαμε στον παραλογισμό της Αμερικής όπου τα πάντα είναι διαθέσιμα προς αγορά δεν απέχουμε και πολύ από αυτό. Απλά μας εμπόδιζε η έλλειψη διαθεσιμότητας των υλικών και εργαλείων για να πέσουμε στην καταναλωτική λούμπα των Αμερικάνων crafters.  Όχι πάντα βέβαια! γιατί υπάρχει και το ebay και αρκετές άλλες σελίδες που στέλνουν προϊόντα στην Ελλάδα με το αζημίωτο.

Για το Θεό σου! έχω 4-5 στάμπες και υλικά για embossing που δε χρησιμοποίησα ποτέ. Ποτέ όμως. Ευτυχώς τα έσοδα μου ποτέ δεν ήταν πολλά γιατί ήμουν ικανή να τιγκάρω 2 ντουλάπες με όλα αυτά τα υπέροχα υλικά και εργαλεία που κυκλοφορούν στο εξωτερικό. Θα ήθελα να ασχοληθώ με τα πάντα. Κυριολεκτικά.

Ευτυχώς μου έκοψε πριν 1-2 χρόνια και άρχισα να το φιλοσοφώ περισσότερο το θέμα. Το ότι δεν έχω πολλά έσοδα βοήθησε στη διαδικασία.  Δε γίνεται να ασχοληθούμε με τα πάντα, δε μας παίρνει και είναι και χαζό στην τελική.

Οκ, δε λέω, αν είσαι πιτσιρικάκι ακόμα -και πολύ σε ζηλεύουμε- θα πειραματιστείς μέχρι να βρεις τι σε συγκινεί περισσότερο. Αν είσαι ολόκληρο γαϊδούρι όμως δε μπορεί, ήδη θα έχεις καταλάβει τι σε τραβάει και τι σε συγκινεί περισσότερο. Ζύγισε τα όλα στο μυαλό σου. Προτιμάς αυτό ή εκείνο; Αν μπορούσες να κάνεις ένα μόνο πράγμα ποιο θα ήταν;

Για μένα είναι το σχέδιο και η ζωγραφική. Ακόμα κι αν όλα πάνε κατά διαόλου ένα χαρτί φωτοτυπίας κι ένα μολύβι θα τα βρω. Μπορώ να ξοδέψω πάνω από 10 ώρες με ένα χαρτί κι ένα μολύβι. Δεν υπάρχει φτηνότερο.

Μπήκα λοιπόν στη διαδικασία να αγοράζω υλικά που έχουν σχέση μόνο με τη ζωγραφική. Η Ολυμπία με κοροϊδεύει πολλές φορές γιατί αγοράζω υλικά ενώ δε ζωγραφίζω πολύ συχνά. Κάνω κάβα της λέω, για να μπορώ να ζωγραφίζω όποτε έχω κέφι. Η αλήθεια είναι πως έχουν κόστος για το πορτοφόλι μου. Κάθε μήνα αγοράζω 1-2 χρώματα ή 2 μολύβια ή ένα μπλοκ ζωγραφικής ή κάτι άλλο σχετικό.

Λειτουργεί λίγο όπως και η αποθήκη τροφίμων μου. Φτιάχνω καβάντζες. Παλιότερα έκανα το ίδιο και με τα βιβλία. Αγόραζα βιβλία 9 μήνες το χρόνο για να τα διαβάσω στο κτήμα τους 3 μήνες που ζούσα απομονωμένη και χωρίς ρεύμα. Και τα διάβαζα.

Κανείς δε μπορεί να μου υποσχεθεί πως θα έχουμε ίντερνετ αν μαμηθεί το σύμπαν. Εδώ σκέφτομαι πως διάολο θα πληρώσω το hosting του SheBlogs αυτές τις μέρες των capital controls. Ε λοιπόν, ότι και να γίνει, εγώ θα μπορώ να ζωγραφίζω αντί να κουτουλάω το κεφάλι μου στον τοίχο.

Η μόνη εξαίρεση που θα επιτρέψω στον εαυτό μου έχει να κάνει με κάποιο “χόμπυ” που μπορεί να μου φέρει έσοδα, κατά προτίμηση από το εξωτερικό. Κι αυτό με πολύ προσεκτικές δοκιμαστικές κινήσεις, χωρίς πολλά έξοδα. Δούλεψε; το συνεχίζουμε, δε δούλεψε το παρατάμε. Δε χρειάζονται συναισθηματισμοί.