27.04.2017 - Updated 25.07.2017 - Μαίρη Χαρίσκου – 4 ΣΧΟΛΙΑ

Το ξέρετε ότι είστε υπέροχοι άνθρωποι; όχι αν δε το ξέρετε να σας το πω εγώ. Λίγο ακόμα έμεινε και δεν έχω λόγια να σας ευχαριστήσω.

Για να κάνεις κάποια νέα πράγματα στη ζωή σου, πρέπει να φτιάξεις χρόνο. Φτιάχνεται καλέ ο χρόνος θα με ρωτήσεις και δικαίως δηλαδή, αστείο ακούγεται αν σκεφτείς ότι ο χρόνος είναι το μόνο πράγμα που δε μπορούμε να φτιάξουμε. Αν μπορούσαμε θα βάζαμε καμιά 300αριά χρόνια κάπου εκεί ανάμεσα στα 20 και τα 40 μας. Δυστυχώς δε μπορούμε. Οπότε μπαίνουμε σε μια διαδικασία αναταξινόμησης του διαθέσιμου χρόνου μας.

Κόψε λίγο από δω, κόψε λίγο από κει, κάπως τα καταφέρνουμε στο τέλος αν το θέλουμε πραγματικά και φτιάχνουμε το χρόνο που πιστεύαμε ότι δεν υπάρχει για να στριμώξουμε εκεί πέρα αυτό το νέο που απαιτεί την προσοχή μας και φυσικά το χρόνο μας.

Με ένα μαγικό τρόπο πάντως, μη με ρωτήσεις πως γίνεται, δε ξέρω, όταν έχουμε να κάνουμε πολλά πράγματα ταυτόχρονα τα καταφέρνουμε καλύτερα από όταν δεν έχουμε να κάνουμε απολύτως τίποτα και σερνόμαστε από το κρεβάτι στον καναπέ σερφάροντας στο ίντερνετ ή λιώνοντας στην τηλεόραση.

Η επιστροφή στα θρανία

Για μένα το νέο ήταν η επιστροφή στα θρανία. Αν με ρωτούσες σήμερα δεν είμαι σίγουρη αν θα το ξανάκανα και όχι επειδή μου φάνηκε δύσκολο, άλλωστε πήγα μόνο για το χαρτί, ακόμα κι όταν τελειώσω αυτοδίδακτη θα δηλώνω, απλά θα έχω κι ένα χαρτί να με καλύπτει κάπως. Όμως οι ώρες που απαιτεί κάτι τέτοιο είναι πολλές. Πάρα πολλές. Ειδικά αν δε σε βολεύουν και τα μέσα μεταφοράς και κλέβουν κι αυτά από το χρόνο σου άδικα. Κι όταν έρχεται η εξεταστική, εκεί γίνεται πανικός αν δε θέλεις να κάνεις τσαπατσουλιές απλά για να περάσεις. Και φυσικά υπάρχει και η ζωή μαζί με τις υποχρεώσεις της, ανάγκες που πρέπει να καλυφθούν από σένα, άτομα που διεκδικούν λίγο από το χρόνο σου κλπ. Τέλος, υπάρχεις κι εσύ, σαν οντότητα με τις δικές σου ανάγκες και επιθυμίες.

Δεν είναι τόσο εύκολα από άποψη χρόνου. Αξιολογείς και κόβεις ή μειώνεις συνήθειες. Ακόμα και ανθρώπους αν δεις ότι σε φθείρουν και σπαταλούν ανούσια το χρόνο που τους προσφέρεις. Ίσως να ακούγεται άκομψο αλλά το “άσε μας κουκλίτσα μου” δε βγήκε δίχως λόγο. Και το έχω πει πολλές φορές τελευταία, από μέσα μου συνήθως. Χρόνο δίνουμε στους ανθρώπους που πραγματικά αξίζουν την προσοχή, τη συντροφιά ή και τη βοήθεια μας.

Ο φίλος μου ο Γρηγόρης κάθε που ακούει ότι έχω μια βδομάδα κενό από τη σχολή, πετάει την συνηθισμένη μπηχτή του για το SheBlogs θυμίζοντας μου μια παλαιότερη ιστοσελίδα που είχε και στην οποία τα τελευταία χρόνια οι δημοσιεύσεις πήγαιναν από το “Ευτυχισμένο το νέο έτος”, στο “Καλό Πάσχα” και τα “Καλά Χριστούγεννα”. Ο φόβος και ο τρόμος έχει γίνει εκείνη η ιστοσελίδα γιατί μας θυμίζει τα τελικά στάδια πριν το λουκέτο.

Και όμως θα επανέλθουμε

Επισήμως και ανεπισήμως δεν έχω σκοπό να κλείσω το SheBlogs γιατί το αγαπάω και έχει χρήσιμο περιεχόμενο. Απλά δε προλαβαίνω μάνα μου! Και είναι και η φύση του τέτοια που για να γράψω θα πρέπει πρώτα να φτιάξω, κάτι που αυτή την εποχή ακούγεται λίγο αστείο. Φυσικά υπάρχει και η επιλογή του να δείχνω πράγματα άλλων, αλλά είμαι τόσο ψείρα που πρέπει να μου αρέσει πραγματικά κάτι για να το δείξω και αυτό απαιτεί αρκετό ψάξιμο που μεταφράζεται σε χρόνο και οκ μη τα ξαναλέμε πάλι από την αρχή, δε τον χαλαλίζω για κάτι τέτοιο.

Θα έρθει η ώρα του όταν πρέπει. Τον γάιδαρο τον φάγαμε, έμεινε η ουρά, κοινώς άλλοι δυο μήνες και έχω από καιρό αρχίσει να μετράω μέρες σαν τους φαντάρους. Μέχρι και ειδικό ημερολόγιο μου τύπωσα και το έβαλα στο ψυγείο με μαγνητάκι για να διαγράφω τις μέρες.

Μαζί το βγάλαμε αυτό το πτυχίο πλάκα πλάκα, μείνατε κοντά μου όλο αυτό το διάστημα που άφηνα τεράστια κενά χωρίς συχνές δημοσιεύσεις και δεν έχω λόγια να σας ευχαριστήσω. Πάντα έλεγα πως όταν σέβεσαι τους αναγνώστες σου και γράφεις έντιμα και ειλικρινά χωρίς να τους δουλεύεις και χωρίς να τους εκμεταλλεύεσαι, εκτός από το ότι κάνεις τη διαφορά, έχεις μαζί σου και τους καλύτερους ανθρώπους.