21.01.2010 - Updated 13.07.2017 - Μαίρη Χαρίσκου – 6 ΣΧΟΛΙΑ

Όσοι δεν έχουν ζωάκι ίσως να μη μπορούν να καταλάβουν πως δε τα ξεχωρίζουμε από τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας μας

Είναι γεγονός πως δενόμαστε αρκετά με τα ζώα μας. Ίσως λίγο περισσότερο εμείς που ζούμε σε πόλεις και περιοριζόμαστε σε λίγα τετραγωνικά τσιμέντου.

Κι έρχονται κάποιες στιγμές που τα ζωάκια μας, συνήθως γατάκια και σκυλάκια, είναι άρρωστα ή τραυματισμένα και πονάνε. Κι όσο πονάνε αυτά, άλλο τόσο πονάμε κι εμείς γιατί δε ξέρουμε πως να τα ανακουφίσουμε.

Κάτι τέτοιες στιγμές περνούσα αυτές τις μέρες μια και ο γατούλης μου είναι ιδιαίτερα φασαρτζής και πλακώνεται με κάθε τετράποδο που τύχει στο δρόμο του, με εξαίρεση τις γάτες που μόλις έχουν γεννήσει στις οποίες έχει ιδιαίτερη αδυναμία και τις προστατεύει.

Πλέον έχω αποκτήσει κανονικό φαρμακείο στο σπίτι ειδικά για το γάτο μου. Μέχρι τώρα έχω καταφέρει να αντιμετωπίσω τα τραύματα του που συνήθως είναι γερές δαγκωματιές που πρήζονται και γεμίζουν πύον με ιδιαίτερη επιτυχία ευτυχώς.

Το θέμα όμως, είναι όλη η διάθεση τους όταν είναι τραυματισμένα άσχημα. Τα βλέπεις αδύναμα, κάποιες φορές να μη τρώνε, να μη πίνουν, να μη παίζουν. Ξέρεις ότι πονάνε, το αισθάνεσαι αλλά πραγματικά είναι απίστευτα σπαστικό που δε μπορούν να σου μιλήσουν για να σου πουν πόσο πονάει και τι θέλουν να κάνεις για να νοιώσουν καλύτερα.

Φυσικά, τα ζώα μιλάνε με το δικό τους τρόπο, τα καταλαβαίνεις κάπως ή μάλλον για να είναι σωστότερη τα νοιώθεις όπως θα ένοιωθες ένα μωρό που δεν έχει αρχίσει να μιλάει ακόμη.

Οκ ξέρω πως μπορεί να ακούγομαι αστεία με αυτό που λέω γιατί οκ είναι κάπως να συγκρίνεις παιδιά με ζώα, αλλά ειδικά σε τέτοιες στιγμές θα ήθελα να μπορεί να μιλάει για να τον βοηθήσω περισσότερο.

Όσοι δεν έχουν ζωάκι ίσως να μη μπορούν να καταλάβουν πως δε τα ξεχωρίζουμε από τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας μας. Τα φροντίζουμε, τα νοιαζόμαστε, ζούμε μαζί τους και τα πονάμε.

Όταν είναι άρρωστα τα ζώα καθόμαστε με τις ώρες να παρακολουθούμε αν τρώνε, αν πίνουν, αν πηγαίνουν τουαλέτα. Κι όταν ξαναρχίσουν επιτέλους να τρώνε πανηγυρίζουμε λες και κερδίσαμε το πρώτο νούμερο στο τζόκερ.

Ευτυχώς ο γατούλης μου άρχισε πλέον να αισθάνεται κάπως καλύτερα. Το ίδιο και εγώ. Μέχρι την επόμενη φορά και το επόμενο τραύμα…