1.09.2013 - Updated 15.07.2017 - Μαίρη Χαρίσκου – 9 ΣΧΟΛΙΑ

Πόσο αργά είναι το αργά; ποιος το καθορίζει και γιατί; ή μήπως ποτέ δεν είναι αργά; είναι κρίση ηλικίας ή απλά θέληση για βελτίωση στην τελική;

Πρώτη του Σεπτέμβρη σήμερα, μέρα που από χρόνια θεωρώ ότι θα έπρεπε να είναι η πρώτη του έτους μια και είναι η εποχή για νέα ξεκινήματα. Κι αφού περνάνε διάφορες παρανοϊκές σκέψεις από το μυαλό μου το τελευταίο διάστημα, αποφάσισα να εκτεθώ λιγουλάκι στη μεγάλη παρέα του SheBlogs.

Δεν είναι ότι δε το έχω ξανασκεφτεί να πάω να δώσω πανελλήνιες εξετάσεις στα γεράματα, ούτε ότι δε το έχω ξαναψάξει, κάποια στιγμή μάλιστα πριν χρόνια είχα αγοράσει και μερικά βιβλία. Αλλά είτε επειδή έβαζα κάτω τα δεδομένα, είτε επειδή δεν έβρισκα μια σχολή που να μου αρέσει πολύ ή να βρίσκω νόημα σε αυτήν, είτε επειδή τα έβρισκα μπαστούνια με τα λατρεμένα-μισητά μαθηματικά… μετά από κανένα μήνα μου περνούσε η κρίση, τα παρατούσα και επέστρεφα σε πιο νορμάλ σκέψεις για την ηλικία μου.

 

Φέτος όμως, μάλλον έχω στραβώσει άσχημα με το θέμα γιατί έχω βρει μια σχολή που θα ήθελα και να μπω και να βγω και να ασχοληθώ με τη θεματική της. Το ακόμα χειρότερο είναι ότι έχει χαμηλή σχετικά βάση οπότε δε το θεωρώ και τραγικά δύσκολο το να τα καταφέρω να μπω.

Κι έτσι αγαπητέ φίλε αναγνώστη μπήκα σε μια κωμικοτραγική διαδικασία διαβάσματος διότι κάποια μαθήματα δε μπορείς να αρχίσεις να τα διαβάζεις έτσι απλά, πρέπει να πας ακόμα πιο πίσω για να πιάσεις το νόημα και να καλύψεις τα κενά 20 ετών.

Δε ξέρω πόσοι από σας το έχουν σκεφτεί να ξαναμπούν σε μια τέτοια διαδικασία να δώσουν πανελλήνιες εξετάσεις σε μεγάλη ηλικία αλλά είμαι εντελώς σίγουρη πως υπάρχουν αρκετά άτομα, το ‘χω ψάξει λέμε.

Το παρανοϊκό του θέματος το έχω συζητήσει με διάφορους καλούς φίλους τις τελευταίες μέρες. Ίσως με την ελπίδα να μου ρίξουν καμιά ξανάστροφη να συνέλθω. Δυστυχώς ή ευτυχώς όλοι τους μου είπαν να το κάνω κι ότι είναι εφικτό αν το προσπαθήσω.

Για μένα δεν είναι κάποιο απωθημένο το να μπω στο πανεπιστήμιο ποτέ δεν είχα τέτοια θέματα. Είναι περισσότερο το ότι αγαπώ να μαθαίνω νέα πράγματα. Και πάνω σε αυτή τη λογική δε μου μοιάζει περίεργο το να βρεθώ ξαφνικά σε μια αίθουσα μαζί με 18χρονα, άσε που το έχω ξανακάνει στα 24 μου και ξέρω και τα καλά και τα στραβά του.

Δε μπορώ να είμαι σίγουρη αν θα αντέξουν τα νεύρα μου το διάβασμα ή θα τα παρατήσω στο τέλος αλλά όλες αυτές τις μέρες έχω παρατηρήσει πάρα πολλά ενδιαφέροντα πράγματα μέσω των αναζητήσεων μου που πολύ θα ήθελα να μοιραστώ με άλλα άτομα που έχουν παρόμοιες παρανοϊκές αναζητήσεις.

Ίσως θα πει κάποιος ότι δεν είναι πνευματικά υγιές να σκέφτεται κάποιος να μπει σε πανεπιστήμιο λίγο πριν τα 40. Κι από την άλλη όμως… είναι μήπως υγιές το να αναλώνουμε καθημερινά και βασανιστικά το μυαλό μας σε συζητήσεις περι κρίσης και απόγνωσης;