27.09.2009 - Updated 17.07.2017 - Μαίρη Χαρίσκου – 2 ΣΧΟΛΙΑ

Μια βόλτα στο στο παλάτι του βασιλιά ηλιόσπορου με την αλμύρα να φουσκώνει τα χείλια ακόμα και στη σκέψη μας

Θα μπορούσα να ονομάσω αυτό το κείμενο “τσικ τσικ φτου” και να καταλάβετε ακριβώς το ίδιο πράγμα, τα ταπεινά μαύρα σποράκια που κάτω από το αυλάκι νομίζω τα λένε πασατέμπο. Στα βόρεια δε θυμάμαι κανέναν να τα ονομάζει έτσι παρόλο που τουλάχιστον όσοι είμαστε στα -αντα έχουμε περάσει ατελείωτες ώρες με την επαναλαμβανόμενη διαδικασία του “τσικ τσικ φτου” προκειμένου να γευτούμε τους νοστιμότατους σπόρους του ηλίανθου (ηλιοτρόπιου, ήλιου διαλέξτε το όνομα της αρεσκείας σας).

Θυμάμαι καλοκαίρια κυρίως, παρέες μικρών και μεγάλων να τρώνε σπόρια. Θυμάμαι να μαζευόμαστε τις νύχτες τα πιτσιρίκια της γειτονιάς σε βολικα σκαλάκια για να πούμε τρομακτικές ιστορίες με ένα σακουλάκι σπόρια στα χέρια. Θυμάμαι και τους μεγαλύτερους να μαζεύονται σε μπαλκόνια για να πουν τα δικά τους που δε μας ενδιέφεραν τότε, και να κρατάνε στις χούφτες τους μαύρα αλμυρά σπόρια.

Δεν υπήρχε περίπτωση να σταματήσει κάποιος να τρώει αν δε τέλειωναν τα σπόρια από το σακουλάκι. Χύμα τα αγοράζαμε τότε, χύμα τα πουλάνε ακόμα και τώρα στα ψιλικατζίδικα της γειτονιάς. Μόνο η συχνότητα άλλαξε. Τότε βλέπεις δεν υπήρχαν όλα αυτά τα είδη των junk food που κυκλοφορούν σήμερα. Συσκευασμένα σπόρια μπορούσες να βρεις ακόμα και τότε, όμως τα αγοράζαμε μόνο ως λύση ανάγκης αν δε βρίσκαμε χύμα. Τα συσκευασμένα μαύρα σπόρια κατά 99% ήταν πιο μικρά και άνοστα από τα χύμα σπόρια. Ακόμα και σήμερα το ίδιο συμβαίνει.

Δε ξέρω αν ο κόσμος έτρωγε σπόρια σε άλλες χώρες με την συχνότητα που τα τρώγαμε εμείς. Θυμάμαι τη θεία μου κάθε φορά που ερχόταν για διακοπές από τη Γερμανία να αγοράζει δυο τσουβαλάκια σπόρια πριν επιστρέψει σπίτι της γιατί δε μπορούσε να βρει εκεί.

sunflower-seeds

Photographer: ernop

Η αναζήτηση μου στο YouTube μου πρόσφερε διάφορα γλαφυρά βίντεο από τα οποία κατάλαβα πως αρκετός κόσμος δε ξέρει ούτε καν πως να φάει σπόρια, το μόνο λαμπρό δείγμα που πέτυχα ήταν από μια γλυκύτατη ασιάτισσα. Τελικά πράγματα που φαίνονται αυτονόητα σε μια γεωγραφική περιοχή δε σημαίνει πως είναι το ίδιο αυτονόητα και σε άλλες περιοχές του πλανήτη οπότε ακόμα και το “τσικ τσικ φτου” αποτελεί μέγιστη τεχνική που δεν κατέχουν όλοι.

Δε γνωρίζω αν έχει γίνει ποτέ διαγωνισμός ταχύτητας “τσικ τσικ φτου” αλλά πιθανότατα θα έπαιρνα πολύ καλή θέση αν συμμετείχα σε έναν τέτοιο διαγωνισμό λόγω μακροχρόνιας προυπηρεσίας στο σπόρ.

Πιθανολογώ ότι τα μαύρα σπόρια υπήρξαν διαδεδομένα στις βαλκανικές χώρες λόγω της συχνής ανάμειξης του πληθυσμού, οπότε και των διατροφικών συνηθειών τους. Αν το καλοσκεφτείς, ένα χαρμάνι ήταν όλοι αυτοί οι λαοί στο παρελθόν.

Σήμερα τις περισσότερες φορές που θα δω αναφορές στα μαύρα σπόρια είναι συνήθως μέσω κάποιας συνταγής ψωμιού ή σαλάτας. Μόδες που προσπαθούν να προσεγγίσουν το παρελθόν. Μόνο που στο παρελθόν τα μαύρα σπόρια δεν ήταν διακοσμητικό συστατικό, ήταν ο βασιλιάς της γειτονιάς συνοδευμένος μοναχά με αλάτι, με το σημαντικότερο δώρο της μικρότερης κόρης του δηλαδή.