4.08.2016 - Μαίρη Χαρίσκου

Θυμάσαι εκείνα τα καλοκαίρια; με το τζαμί στους χωματόδρομους, τη μπάλα στις αλάνες και το κρυφτό στις γειτονιές; Τους θείους με τις μπανάνες από το εξωτερικό; Και μετά; Τους φίλους που σου έκλεψε η οικονομική κρίση; Θυμάσαι;

Θυμάσαι εκείνα τα καλοκαίρια; με το τζαμί στους χωματόδρομους, τη μπάλα στις αλάνες και το κρυφτό στις γειτονιές; Το καρπούζι νομίζω είχε 5 δραχμές το κιλό μα όλοι ανεξαιρέτως περιμέναμε τους θείους από το εξωτερικο για να μας φέρουν τις απαγορευμένες μπανάνες. Δεν είμαι εντελώς σίγουρη αν περιμέναμε με περισσότερη ανυπομονησία τους θείους ή τις μπανάνες. Κι όσο εμείς τρώγαμε τις μπανάνες και κάναμε αναγνωριστικές με τα ξαδέρφια από το εξωτερικό οι γονείς μας έλεγαν μεταξύ τους ιστορίες για αγρίους στα μπαλκόνια και σταματημό δεν είχαν.

Και τα χρόνια πέρασαν, μεγαλώσαμε. Και ήρθε η οικονομική κρίση στην Ελλάδα. Που το καρπούζι έχει 30-40 λεπτά το κιλό, δηλαδή πάνω από κατοστάρικο. Οι μπανάνες είναι φτηνές και δε τους δίνουμε τόση σημασία, τις χορτάσαμε. Και οι φίλοι μας έφυγαν αναγκαστικά για δουλειά στο εξωτερικό. Αναζητώντας μια ελπίδα. Αυτή που χάσαμε εδώ.Κι ολοι παλεύουμε ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Για να αντέξουμε. Εμεις για να αντέξουμε την παράνοια της Ελλάδας, οι άλλοι για να αντέξουν την αλλαγή και να προσαρμοστούν σε μια ξένη χώρα.

Και τα καλοκαιρια; Α! τα καλοκαίρια περιμένουμε τους φίλους μας από το εξωτερικό. Όχι για να μας φέρουν μπανάνες. Είπαμε, έχουμε πια μπανάνες και τις χορτάσαμε. Περιμένουμε τους φίλους από το εξωτερικό για να μαζευτούμε, να πούμε ιστορίες για αγρίους, να ξαναγαπηθούμε μεταξύ μας με μια κιθάρα πλάι στο κύμα.

τα καλοκαιρια της αναμονής

Τραγουδάμε γύρω απο μια φωτιά σα να προσπαθούμε να ξορκίσουμε το κακό. Χαμογελάμε και το ξημέρωμα δίνουμε υπόσχεση για το επόμενο καλοκαίρι.Κι όσο κι αν αγαπούσαμε τους θείους που ήταν αίμα μας, οι φιλοι που λείπουν είναι αυτό που μας ματώνει…

Μειναμε λίγοι πια πίσω. Με έναν κόμπο στο λαιμό. Για τα καλοκαίρια της αναμονής που ξαναποκτήσαμε. Κρατιόμαστε μεταξύ μας με λίγες κουβέντες στο Facebook. Σε στυλ να μη ξεχνιόμαστε. Μα ποιον κοροϊδεύουμε; Μείναμε λίγοι πια πίσω. Κι όλο και κάποιος φεύγει κάθε χρόνο για να λιγοστέψουμε περισσότερο και ο κόμπος στο λαιμό μεγαλώνει.

 

P.S.  Το βίντεο είναι από το περσινό καλοκαίρι της αναμονής με το φίλο μου το Θοδωρή, νεομετανάστη στη Γερμανία, να μας τραγουδάει σε μια παραλία κοντά στην πόλη. Σε λίγες μέρες θα επαναληφθεί. Έτσι. Για να μη ξεχνιόμαστε. Για να συνεχίσουμε να αγαπιόμαστε.