22.11.2007 - Updated 17.07.2017 - Μαίρη Χαρίσκου

Τετράδια συνταγών, γραμμένα με αγάπη. Και γεύσεις. Παιδικά γέλια γύρω από το τραπέζι και άρωμα χρόνου που δε γυρίζει πίσω.

Χαρτί κιτρινισμένο από το χρόνο. Πέρασαν χρόνια πολλά από τις ημέρες που το μελάνι άγγιξε το λευκό χαρτί. Μυστικά βιαστικά σχηματισμένα με λέξεις, ανάμεσα στις υποχρεώσεις της ημέρας. Ανορθόγραφα πολλές φορές, μα αυτό είναι σίγουρα το τελευταίο που έχει σημασία.

Τετράδια συνταγών, γραμμένα με αγάπη. Και γεύσεις. Παιδικά γέλια γύρω από το τραπέζι και άρωμα χρόνου που δε γυρίζει πίσω. Συνταγές γραμμένες χωρίς άγνωστες λέξεις και gourmet. Τότε που το τσιγάρισμα δεν ήταν λέξη ντεμοντέ και γνωρίζαν όλοι την έννοια του, χωρίς να ψάξουν σε λεξικά.

Θησαυροί πολύτιμοι στα χέρια μας, κρυμμένοι πάντοτε σε κάποιο ντουλάπι. Δώρα που πέρασαν από χέρι σε χέρι, για να διατηρηθεί μέχρι τις ημέρες μας αυτή η έρμη γαστρονομική παράδοση της χώρας μας.

Ακόμα και το ξεφύλλισμα τους, είναι διαδικασία απολαυστική. Κι ας μην έχουν πολύχρωμες φωτογραφίες και θερμιδικές αξίες. Κι ας μην τις έχει (αντί)γράψει κάποιος γνωστός σεφ ή τηλεμάγειρας.