8.11.2010 - Updated 15.07.2017 - x-psilikatzoy – 5 ΣΧΟΛΙΑ

Αν κάτι είναι τόσο πολύ καλό και εύκολο για τη μητέρα και το μωρό, τότε ποιός ο λόγος των εκστρατειών υποστήριξης;

Άκουγα τόσα χρόνια όοοολα τα ασύγκριτα πλεονεκτήματα του θηλασμού και πόσο ευεργετικός είναι και τις εκστρατείες για να ενημερώσουν τις γυναίκες, τις θερμές υποστηρίκτριές του και τα έντυπα και τις έρευνες και έλεγα, καλά γιατί ο θηλασμός να θέλει τόση αγάντα; Όσα και να υποστηρίζουν οι εταιρείες έτοιμων προϊόντων για μωρά, στην εποχή μας οι γυναίκες λίγο πολύ, ξέρουν.

Στο μυαλό μου ήταν τόσο απλό, γεννάς το πιτσιρίκι, το κολλάς στο στήθος, νοιώθεις όοοολα αυτά τα μαγικά, παίρνει το παιδί αντισώματα και πάπαλα. Σιγά. Ήταν τόσο παράλογο να θες να το διαφημίσεις, σα να προσπαθείς να πείσεις μια ογδοντάχρονη να ψωνίσει ένα λίφτινγκ που κοστίζει τίποτα, δεν έχει νυστέρι, της αφαιρεί 40 χρόνια σε δέκα λεπτά και παίρνει και μπόνους έναν εικοσάρη να τον κάνει ότι θέλει.
Θα μου πεις άμα τα ακούς συννεφένια, έτσι τα νομίζεις. Όμως άμα βλέπεις εκστρατείες και καμπάνιες και προσπάθειες ενημέρωσης, σίγουρα κάποια φάκα έχει το τυρί. Μόνο που εδώ η φάκα είναι μεγάλη σε σχέση με το τυρί. Ας μη γελιόμαστε. Πέσε και παίρνε:

1. Ο Πόνος του Θηλασμού:

Τους πρώτους μήνες ο θηλασμός σε αρκετές γυναίκες ΠΟΝΑΕΙ ΦΡΙΚΤΑ. Τί στάσεις και κόλπα και καουτσούκ θηλές και κρέμες, τίποτα δεν βοηθά στον Απόλυτο Πόνο όταν το πιτσιρίκι έχει ας πούμε κολικούς και μασουλάει/τραβάει/δαγκώνει/παλεύει κα-νο-νι-κό-τα-τα με τη θηλή. Κι άμα στην τραυματίσει μία, μετά πάει. Γιατί πότε να προλάβει να γιάνει; Είναι σαν να έχεις ένα καμμένο δάχτυλο που πρέπει να το χώνεις στον φούρνο κάθε τρεις και λίγο, για μισή – μία – δύο – τρεις – τέσσερις ώρες. Το δικό μου ρεκόρ είναι έως τέσσερις ώρες αλλά έχω ακούσει και για έξι συνεχόμενες (γειά σου ξαδέλφη :P ). Με έπιανε κρίση πανικού κάθε που το μικρό άρχιζε να δείχνει σημάδια πείνας. Άλλες φορές έμπηγα τα κλάματα και άλλες μέτραγα μέχρι το πενήντα γιατί μετά μούδιαζε και ευτυχώς δεν αισθανόμουν πάρα πολλά. Ο πόνος σταμάτησε εντελώς μετά τους δυόμισι μήνες.

2. Η Συχνότητα του Θηλασμού:

Δεν μπορείς να λείψεις καθόλου από το μωρό και το τάισμα δεν έχει ωράριο. Ξέχνα το. Παντού το παίρνεις μαζί σου, δεν έχει εξόδους, δεν έχει τίποτα μακριά του. Όπως το ‘πε μια γνωστή, είναι σα να σε δένει ένα σκοινί μαζί του που όσο και να έχεις την ψευδαίσθηση ότι ξεμακραίνεις, αυτό ανά τακτά χρονικά διαστήματα θα τεντώνει απότομα και θα σε μπιστάει δίπλα στο μωρό. Άσχετα βέβαια αν κι εσύ δεν θέλεις να ξεκολλήσεις με τίποτα από δίπλα του. Η συμβουλή να βγάλεις γάλα με το θήλαστρο για να μην χρειάζεται να είσαι δίπλα του, τουλάχιστον για μένα ήταν άχρηστη. Το θήλαστρο πονούσε διπλάσια.

3. Πού μπορείς να Θηλάζεις:

Οκ, μπορεί να γλιτώνεις μπιμπερά, αποστηρωτές, ουρλιαχτά μέχρι να ετοιμαστεί το γάλα κι ένα κάρο άλλα ταλαιπωριακά γιατί έχεις πάντα ένα εύκαιρο παγουρίνο πάνω σου, όμως για πες, άμα είσαι ανάμεσα σε κόσμο, πώς θα το ταίσεις; Μου έτυχε πριν λίγο καιρό σε ένα φίσκα καράβι από Σκιάθο να έχω το μωρό να ουρλιάζει από την πείνα και γύρω μου τουλάχιστον διακόσια άτομα στριμωγμένα στα γύρω καθίσματα, στο χαλί, στις γωνίες, γύρω μου, από πάνω μου, παντού. Να ‘ναι καλά ο καπετάνιος που μου παραχώρησε ένα πρόχειρο δωματιάκι. Πλέον αγόρασα ένα ειδικό σκέπασμα για τον δημόσιο θηλασμό που και πάλι αποφεύγω. Καλή η χειραφέτηση αλλά μη λέμε ό,τι θέλουμε, το στήθος δεν το πετάμε όλες έτσι εύκολα έξω.

Έπειτα από πέντε μήνες αποκλειστικού θηλασμού οφείλω να παραδεχτώ ότι είναι ίσως το πιο δύσκολο και επώδυνο πράγμα που έχω κάνει ποτέ και θα ‘θελα πολύ κάποιος να με είχε προετοιμάσει ή έστω, να με έστελνε σε μία τράπεζα! ;) Ακόμη όμως κι αν με ενημέρωναν από την αρχή για όλα τα δύσκολα του θηλασμού δεν υπήρχε καμία περίπτωση να μην το προσπαθήσω, γνωρίζοντας τα μοναδικά του πλεονεκτήματα. Είτε όμως τα κατάφερνα, είτε όχι, δεν θα τολμούσα ποτέ να εκφράσω άποψη για τις μητέρες που δεν θήλασαν. Το μόνο απαραίτητο για ένα μωρό είναι η Αγάπη. Τίποτε άλλο. :)