28.01.2018 - Μαίρη Χαρίσκου – 1 ΣΧΟΛΙΟ

Εσύ πόσες φορές έχεις αφήσει σχόλιο ή έχεις στείλει μήνυμα για να ρωτήσεις την τιμή από κάποιο προϊόν που έχεις δει στο Facebook;

Μια φορά κι έναν καιρό βγήκαν τα smartphones. Δε θα σας πω ψέμματα, τα μίσησα με την πρώτη ματιά. Ακόμα δηλαδή έχω μια άρνηση στο να σερφάρω από smartphone κι ας έχει εδραιωθεί για τα καλά η χρήση τους μετά από τόσα χρόνια. Τα μίσησα γιατί αλλάξαν το “οικοσύστημα” του ίντερνετ και την ανθρωπογραφία του.

Παλιότερα είχαν πρόσβαση λιγότεροι στο ίντερνετ, τώρα έχουν όλοι. Αυτό είναι καλό γενικότερα και πάντοτε ήταν επιθυμητό, θυμάμαι ακόμα την εποχή που εκστασιαστήκαμε στο άκουσμα του “λάπτοπ των 100 ευρώ”. Όλοι θέλαμε να έχει πρόσβαση περισσότερος κόσμος στο ίντερνετ. Φυσικά αυτό συνέβη τελικά με τα smartphones.

Αλλά ζούμε ακόμα σε μια ενδιάμεση εποχή. Ολόκληρες γενιές που δεν είχαν καμία απολύτως επαφή με το ίντερνετ βρέθηκαν με ένα smartphone στο χέρι για να μπαίνουν στο Facebook. Για πολλούς, internet είναι το Facebook. Ως εκεί γνωρίζουν και δε πάνε παραπέρα. Αυτό ξέρουν κι αυτό εμπιστεύονται. Το ότι δε πρέπει να το εμπιστεύονται καθόλου είναι ένα διαφορετικό κεφάλαιο που δε θα αναπτύξουμε σήμερα. Σήμερα ήθελα να σας πω για το φαινόμενο της “τιμούλας”.

Τι είναι το φαινόμενο της τιμούλας;

Το φαινόμενο της τιμούλας λοιπόν, είναι ένα παρατηρημένο φαινόμενο των τελευταίων ετών στο Facebook όπου άνθρωποι διαφόρων ηλικιών ρωτάνε την τιμούλα κάποιου προϊόντος που βλέπουνε είτε με σχόλιο είτε με μήνυμα.

Δε τους απασχολούν τα εξής:

  •  Αν πατήσουν τη φωτογραφία θα δουν την τιμούλα στο ηλεκτρονικό κατάστημα όπου θα μεταφερθούν.
  • Η τιμούλα υπάρχει ήδη στο κείμενο της δημοσίευσης.
  • Η τιμούλα υπάρχει ήδη πάνω στη φωτογραφία.
  • Υπάρχει ήδη απαντημένο σχόλιο με την τιμούλα.
  • Υπάρχουν ήδη καμιά 10ρια ή 50αριά απαντημένα σχόλια με την τιμούλα.
  • Δε πωλείται το προϊόν για το οποίο θέλουν να ρωτήσουν την τιμούλα αφού έχει διακοσμητικό ρόλο, αλλά κάποιο άλλο.
  • Αν ειναι ααββατοκύριακο, αργία, 4 το πρωί ή Χριστούγεννα
  • Δε πουλάει τίποτα το άτομο που έχει κάνει μια δημοσίευση άσχετη με πωλήσεις προϊόντων.
  • Είναι eshop του εξωτερικού και σαφώς δε γνωρίζουν ελληνικά ώστε να απαντήσουν ακόμα κι αν ήθελαν.

Ποιοι παρατήρησαν το φαινόμενο της τιμούλας;

Το φαινόμενο της τιμούλας παρατηρήθηκε αρχικά από τους επαγγελματίες του χώρου που διαχειρίζονται εταιρικούς λογαριασμούς πελατών.  Κι επειδή συνήθως έχουν φιλικές ή επαγγελματικές σχέσεις με άλλους συναδέλφους άρχισε να γίνεται σχετική συζήτηση. Αρχικά επειδή τους φαινόταν παράξενο και στη συνέχεια επειδή έγινε σχεδόν η καθημερινότητα τους να απαντάνε στο επικό ερώτημα της τιμούλας. Άσχετα κι αν είχαν απαντήσει ήδη 7-8 φορές στα σχόλια της δημοσίευσης ή έγραψαν την τιμή φαρδιά πλατιά πάνω στη φωτογραφία μήπως και αποφύγουν το ερώτημα.

Για να είμαι ειλικρινής, πλέον έχει ξεπεράσει ακόμα και τα στάδια του χαβαλέ και η πραγματική απάντηση που θέλουν να δώσουν οι περισσότεροι στο “τιμούλα;” είναι κάτι σαν “παιδάκι μου είσαι ηλίθιος/α;”. Φυσικά είναι επαγγελματίες και δε θα το κάνουν ποτέ ακόμα κι αν τους κάνετε τα νεύρα κρόσια με το ερώτημα της τιμούλας, μην ανησυχείτε. Θα σας απαντήσουν κόσμια και ευγενικά όπως πάντα. Το τι θα σκεφτούν είναι άλλη υπόθεση.

Γιατί το βαφτίζω “φαινόμενο”

Είναι λυπηρό να βλέπεις πόσος κόσμος δεν έχει καμία επαφή με το ίντερνετ παρότι βρίσκεται online σχεδόν όλες τις ώρες που δε κοιμάται. Και το ερώτημα της τιμούλας, όσο ασήμαντο κι αν μοιάζει, δείχνει απογυμνωμένη την αλήθεια του επιπέδου των ανθρώπων της χώρας όταν γίνεται τόσο μαζικά. Κι αυτό είναι λίγο σφίξιμο στην καρδιά μετά από τόσα χρόνια. Όχι γιατί δε ξέρουν πως να κινούνται στο ίντερνετ αλλά γιατί δεν έχουν καμία διάθεση να μάθουν. Δεν τους ενδιαφέρει, βαριούνται ή έχουν άρνηση.

Είναι κόπος να πατήσουν ένα αναθεματισμένο κουμπί για να δουν μια τιμή ή έχουν πάθει μερική τύφλωση όπου αρνούνται να δουν την τιμή που είναι γραμμένη με μεγάλα γράμματα δίπλα στο προϊόν. Θέλουν να τους πάρεις από το χεράκι σα να είναι βρέφη.

Όση τεχνολογία κι αν τους προσφέρεις θα μείνει ανεκμετάλλευτη. Όσο κι αν προσπαθήσεις να τους βοηθήσεις για να μάθουν, δε θα μάθουν.  Κι έτσι, τόσα χρόνια μετά, κοιταζόμαστε μεταξύ μας κι αναρωτιόμαστε πότε θα ξεπεράσει ο ελληνικός λαός αυτά τα βρεφικά στάδια. Κι αναγκαστικά, αντί να ανεβάζουμε το επίπεδο, το χαμηλώνουμε κι άλλο για να τους φτάσουμε.